ฎีกาที่ 227-229/2504

หนองสาธารณะที่ทางราชการหวงห้ามไว้เพื่อสาธารณประโยชน์สำหรับคนและสัตว์ใช้อาบกินร่วมกัน นั้นเป็นอำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอที่จะดูแลรักษาตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่พ.ศ.2457 มาตรา 122 ซึ่งต่อมาได้โอนมาเป็นอำนาจหน้าที่ของนายอำเภอตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดินพ.ศ.2495 มาตรา 40 วรรคสาม นายอำเภอจึงมีอำนาจออกคำสั่งให้ผู้ บุกรุก หนองสาธารณประโยชน์ออกไปจากหนองนั้นได้ผู้ใดขัดขืนย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 368 พระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 มาตรา 122 มิได้ถูกยกเลิกหรือขัดแย้งกับประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา 8 และไม่ต้องด้วยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.2497 มาตรา 4

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขัดขืนคำสั่งของนายอำเภอที่สั่งให้จำเลยออกไปจากหนองสาธารณประโยชน์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 368 จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า อำนาจหน้าที่ของกรมการอำเภอหรือนายอำเภอตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 มาตรา 122ได้ถูกยกเลิกไปโดยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497มาตรา 4 และประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา 8 ซึ่งเป็นอำนาจของอธิบดีกรมที่ดิน นายอำเภอไม่มีอำนาจออกคำสั่ง จึงพิพากษายกฟ้องโดยไม่ต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้พิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืน โดยข้อกฎหมายข้างต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 227 - 229/2504 อัยการจังหวัดศรีสะเกษ โจทก์ นายวัง นครชัย จำเลย อัยการจังหวัดศรีสะเกษ โจทก์ นางเยอร์ วงสาลี จำเลย อัยการจังหวัดศรีสะเกษ โจทก์ นายสิงห์ แก่นจันทร์ จำเลย ป.อ. ม. 368 พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 ม. 122 ป.ที่ดิน ม. 8 พ.ร.บ.ระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ.2495 ม. 40 วรรคสาม