ฎีกาที่ 1150/2501

ห้อง เช่า อยู่ในทำเลการค้า พฤติการณ์แต่เดิมมาฟังได้ว่าวัตถุประสงค์ของการ เช่า นั้นเพื่อการค้า แม้ต่อมาผู้ เช่า จะเลิกประกอบการค้า แต่ไม่มีเหตุพอที่จะแสดงว่าคู่สัญญาได้เปลี่ยนวัตถุประสงค์การ เช่า ใหม่ ผู้ เช่า จะอ้างความคุ้มครองจาก พระราชบัญญัติควบคุมค่า เช่า ฯลฯ ไม่ได้ (การ เช่า ไม่มีสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษร)

โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากห้อง เช่า โดยอ้างว่าห้องพิพาทอยู่ในทำเลการค้า จำเลย เช่า ทำการค้าและค้างค่า เช่า จำเลยต่อสู้ว่าอยู่อาศัย ได้รับความคุ้มครองจาก พระราชบัญญัติควบคุมค่า เช่า ฯลฯ ห้องพิพาทมิได้อยู่ในทำเลการค้า ศาลชั้นต้นฟังว่าห้องพิพาทอยู่ในทำเลการค้า แต่จำเลยอยู่อาศัยได้รับความคุ้มครอง พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์โดยมีผู้พิพากษาศาลชั้นต้นรับรองในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลอุทธรณ์ฟังว่าห้องพิพาทอยู่ในทำเลการค้าและ เช่า เพื่อการค้า พิพากษากลับให้ขับไล่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าศาลล่างทั้งสองฟังต้องกันมาว่าห้องพิพาทอยู่ในทำเลการค้า เพราะอยู่ระหว่างตลาด 2 ตลาด ห่างตลาดละ 10 วาห้องพิพาทเคยมีป้ายยี่ห้อ เคยจดทะเบียนการค้าและเสียภาษีเพิ่งเลิกจดเมื่อ 3-4 ปีมานี้ ขณะศาลเผชิญสืบยังมีของเล็ก ๆ น้อย ๆ ขายเดิมจำเลยเคยทำการค้าข้าวสารและเครื่องชำ จึงเห็นว่าวัตถุประสงค์ของการ เช่า ก็คือเพื่อการค้า แม้ต่อมาจำเลยประกอบการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆก็ยังไม่เป็นเหตุพอที่จะแสดงว่าคู่สัญญาได้เปลี่ยนวัตถุประสงค์แห่งการ เช่า จากการค้ามาเป็นอยู่อาศัย ศาลฎีกาพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1150/2501 นางละเมียด พ่วงลาภหลาย โจทก์ นางมาลัย หรือเง็ก แซ่ตั๊น จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ม. 16