ฎีกาที่ 1961/2500

ในชั้นฎีกา ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีฟ้องขับไล่ออกจากห้อง เช่า เป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์ ไม่ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง จึงไม่ได้รับรองให้ เมื่อคดีมาถึงศาลฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าเป็นข้อเท็จจริงต้องห้ามฎีกาตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224,247,248 ก็ไม่รับวินิจฉัยให้ คดีฟ้องขับไล่ออกจากที่ เช่า และเรียกค่าเสียหายไม่เกิน 5,000 บาท ต้องห้ามฎีกาข้อเท็จจริงตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 และคดีฟ้องขับไล่ออกจากอสังหาริมทรัพย์อันมีค่า เช่า ในขณะยื่นฟ้องไม่เกินเดือนละ 2,000 บาทก็ต้องห้ามอุทธรณ์ฎีกาข้อเท็จจริงตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224,247 การที่จะให้ศาลวินิจฉัยว่าการ เช่า มีเจตนาเพื่อการค้าหรือเพื่อการอยู่อาศัย เป็นปัญหาข้อเท็จจริง

โจทก์ฟ้องว่า จำเลย เช่า ห้องของโจทก์เพื่อประโยชน์ในการค้าค่า เช่า เดือนละ 20 บาท โจทก์ได้บอกเลิกการ เช่า กับจำเลย ๆ เพิกเฉยและขาดส่งค่า เช่า ทำให้โจทก์ขาดประโยชน์ที่ควรได้เดือนละ 150 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะออกจากห้อง จำเลยให้การว่า จำเลย เช่า ห้องเพื่ออยู่อาศัย ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่า เช่า ฯ โจทก์ไม่เคยบอกเลิกการ เช่า และไม่ผิดนัดชำระค่า เช่า ศาลชั้นต้นพิพากษาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลย เช่า ห้องเพื่ออยู่อาศัย ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่า เช่า ฯ ยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ และขอให้ศาลชั้นต้นรับรองให้อุทธรณ์ข้อเท็จจริงแต่ศาลชั้นต้นเห็นว่า ห้องพิพาทเป็นเคหะอันจะได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายจึงไม่ได้รับรอง ศาลอุทธรณ์ ฟังข้อกฎหมายตามที่ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์มาแล้วพิพากษายืน โจทก์ฎีกาและขอให้ศาลชั้นต้นรับรองให้ฎีกาข้อเท็จจริงศาลชั้นต้นไม่รับรอง โดยเห็นว่าเป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์ ไม่ต้องห้ามฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้เป็นคดีฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ เช่า โจทก์เรียกค่าเสียหายเดือนละ 150 บาทด้วย เป็นคดีมีทุนทรัพย์ต่ำกว่า 5,000 บาท ต้องห้ามฎีกาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 และถ้าจะถือว่าเป็นคดีเกี่ยวด้วยอสังหาริมทรัพย์แต่ก็เป็นคดีฟ้องขับไล่ผู้ เช่า ออกจากอสังหาริมทรัพย์อันมีค่า เช่า ในขณะยื่นคำฟ้องไม่เกินเดือนละ 2,000 บาท ต้องห้ามฎีกาข้อเท็จจริงตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224, 247 ส่วนฎีกาของโจทก์ที่อ้างว่าเป็นข้อกฎหมายก็เป็นการเถียงว่าการ เช่า มีเจตนาเพื่อการค้าหรือเพื่อการอยู่อาศัย ซึ่งเป็นปัญหาข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามฎีกาตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ศาลฎีการับวินิจฉัยให้ไม่ได้ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1961/2500 นางสง่า เนาวจำเนียร โจทก์ นายสมศักดิ์ เรืองกิจ จำเลย ป.วิ.พ. ม. 224 , ม. 247 , ม. 248