ฎีกาที่ 532/2500

บริษัทรับ ประกันภัย สนองรับทำสัญญาประกันชีวิตเพื่อผู้เอาประกันตายไปแล้วโดยบริษัทไม่รู้ถึงความตายนั้นสัญญานั้นเป็นโมฆะเพราะทำด้วยสำคัญผิดในสิ่งซึ่งเป็นสาระสำคัญแห่งนิติกรรม ในสัญญาประกันชีวิต การใช้เงินย่อมอาศัยความทรงชีพหรือมรณะของบุคคล

โจทก์ฟ้องว่านายตี๋ได้เอาประกันชีวิตไว้กับบริษัทจำเลยโดยกำหนดให้ ด.ช.นิตย์กับ น.ส.ม่วยเป็นผู้รับประโยชน์ บริษัทจำเลยโดยนายประวิทย์ผู้แทนของบริษัทได้รับเบี้ยประกันงวดแรกจากนายตี๋ไปเสร็จแล้ว ภายหลังทำสัญญาประกันชีวิต 1 เดือน นายตี๋ถูกคนร้ายยิงตาย ผู้รับประโยชน์ขอให้บริษัทจำเลยใช้เงินให้ตามสัญญาประกัน จำเลยไม่ยอมใช้ จำเลยให้การว่า นายประวิทย์ไม่ใช่ตัวแทนของบริษัทจำเลยไม่มีอำนาจทำสัญญา นายตี๋ชำระเบี้ยประกันงวดแรกกับนายประวิทย์เมื่อ 10 มิ.ย. 2495 แต่บริษัทจำเลยไม่ทราบว่านายตี๋ตายไปแล้วตั้งแต่ 1 มิ.ย. 2495 จึงได้ยอมรับประกันชีวิตนายตี๋ ศาลแพ่งเห็นว่า สัญญาประกันชีวิตระหว่างนายตี๋กับบริษัทจำเลยยังไม่เกิดผล จำเลยไม่ต้องรับผิด พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า บริษัทจำเลยสนองรับคำเสนอขอประกันชีวิตของนายตี๋โดยออกกรมธรรม์ให้ในวันที่ 12 มิ.ย. 2495 โดยไม่รู้ว่านายตี๋ได้ตายเสียก่อนแล้วตั้งแต่ 1 มิ.ย. 2495 สัญญาตกเป็นโมฆะตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 119 เพราะขณะที่บริษัทจำเลยสนองรับทำสัญญาประกันนั้น นายตี๋ไม่มีชีวิตเพื่อให้ประกันตาม ม. 889 แล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 532/2500 นายสำลี นายหิงค์ ในฐานะผู้ใช้อำนาจปกครอง โจทก์ เด็กชายนิตย์ ที่ 1 นางสาวม่วย ที่ 2 โจทก์ บริษัทอาคเนย์ ประกันภัย จำกัด จำเลย ป.พ.พ. ม. 119 , ม. 889