ฎีกาที่ 2013/2500
ข้อมูลจากแหล่งทางการของศาลฎีกา
คำพิพากษาฎีกานี้นำเข้าจาก เว็บไซต์ศาลฎีกา เพื่อใช้ตรวจค้นในระบบ local ควรตรวจสอบต้นฉบับจากแหล่งทางการก่อนนำไปอ้างอิง
กฎหมายที่อ้างถึง
- ต้นทาง
กฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ. 127 มาตรา 60
พ.ศ. 2451 · ตรงจากแหล่ง
ผู้ใดพยายามจะกระทำความผิด แต่หากมีเหตุอันพ้นวิสัยของมันจะป้องกันได้ มาขัดขวางมิให้กระทำลงได้ไซร้ ท่านว่ามันควรรับอาญาตามที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น แบ่งเป็นสามส่วน ให้ลดอาญา...
- ต้นทาง
กฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ. 127 มาตรา 259
พ.ศ. 2451 · ตรงจากแหล่ง
ผู้ใดกระทำให้เกิดบาดเจ็บสาหัสแก่ร่างกายของบุคคลผู้ใด โดยฐานประมาท ท่านว่ามันมีความผิดต้องรวางโทษานุโทษเปนสามสถาน คือ สถานหนึ่งให้จำคุกไม่เกินกว่าปีหนึ่ง สถานหนึ่งให้ปรับไม่เกินกว่า...
ย่อสั้น
โจทก์กล่าวในฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดในวันที่ 22 ก.ค. 2499 แต่ตามทางไต่สวนได้ความว่าจำเลยกระทำผิด ในวันที่ 22 ก.ย. 2499 เป็นการผิดเดือนไปเมื่อการแตกต่างดังกล่าว ถือว่า เป็นการแตกต่าง ในข้อสาระสำคัญ ซึ่งเท่ากับว่าจำเลยไม่ได้กระทำ ผิดตามวันที่โจทก์ฟ้อง ต้องยกฟ้อง ไม่จำเป็นต้องพิจารณาถึงว่าจำเลยหลงข้อต่อสู้หรือไม่ต่อไป ฉะนั้นแม้คดีนี้จะเป็นเพียงชั้นไต่สวนมูลฟ้องก็ดี เมื่อชั้นพิจารณายังต้องยกฟ้องเช่นนี้ คดีนี้ก็ต้องยกฟ้องเช่นเดียวกัน . ( ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 1/2501)
ย่อยาว
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้อาวุธปืนยิงทำร้ายร่างกายโจทก์ถึงบาดเจ็บ 1 แห่ง โดยเจตนาจะ ฆ่า แต่หากมีเหตุสุดวิสัยที่จำเลยจะป้องกันได้มาขัดขวางเสีย่ โจทก์จึงไม่ถึงแก่ความตาย เหตุเกิดที่ตำบลจำปาโมง อำเภอบ้านฝือ จังหวัดอุดรธานี ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 259,60 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่า โจทก์กล่าวในฟ้องถึงวันเกิดเหตุเป็นวันที่ 22 ก.ค. 2495 แต่ทางพิจารณาปรากฎว่าเหตุเกิดวันที่ 22 กันยายน 2495 ่ ฉะนั้นข้อเท็นจริงตามที่ปรากฎในทางไต่สวนจึงแตกต่างกันข้อเท็จจริงดังที่ปรากฎในฟ้องในสาระสำคัญ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุธรณ์พิพากษายืน โจทย์ฎีกา โดยที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้เป็นอันฟังได้ว่าข้อเท็จจริงที่ปรากฎในการไต่สวนมูลฟ้อง แตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในพ้อง โดยฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดในวันที่ 22 ก.ค. 2499 แต่ตามทางไต่สวนได้ความว่า จำเลยกระทำผิดในวันที่ 22 ก.ย. 2499 เป็นการผิด เดือนไป ตามป.วิ.อาญา มาตรา 192 วรรค 2 ซึ่งแก้ ไข โดย พ.ร.บ. แก้ไขเพิ่มเติม ป.วิ.อาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2499 และเห็นว่าการแตกต่างดังกล่าวถือว่าเป็นการแตกต่างในข้อสาระสำคัญ เท่ากับว่าจำเลยไม่ได้กระทำผิดตามวันที่ โจทก์ฟ้อง ต้องยกฟ้อง ไม่จำเป็นต้องพิจารณาถึง ว่าจำเลยหลงต่อสู้หรือไม่ต่อไป เมื่อชั้นพิจารณายังต้องยกฟ้องเช่นนี้ คดีก็ต้องยกฟ้องเช่นเดียว กัน พิพากษายืน . ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2013/2500 นายแดง ชุมแสง โจทก์ นายคำ ขาวลำปาง จำเลย