ฎีกาที่ 1244/2499

โจทก์เอาที่ดินไปเป็นประกันเงินกู้ของบุตรเขย ต่อมาได้ไปขอไถ่ที่ดินคืน จำเลยผู้ให้กู้อ้างว่าเป็นที่ดินของบุตรเขยโจทก์ บุตรเขยโจทก์ได้ขายให้จำเลยแล้วเช่นนี้ถือได้ว่าเป็นการบอกกล่าวแก่โจทก์แล้วว่าจำเลยไม่เจตนาจะยึดถือที่ดินพิพาทแทนโจทก์ต่อไป ที่พิพาทเป็นที่ดินมือเปล่าโจทก์ไม่ฟ้องเสียใน 1 ปี จำเลยย่อมได้สิทธิครอบครอง

โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่นาพิพาท เมื่อ 7 ปีมานี้โจทก์ได้นำที่พิพาทไปเป็นหลักประกันเงินกู้ที่บุตรเขยโจทก์ได้กู้ไปจากจำเลยโดยยอมให้จำเลยใช้นาโจทก์ทำต่างดอกเบี้ย ได้ทำหนังสือเป็นหลักฐานเมื่อประมาณ 1 เดือนมานี้โจทก์ได้ทราบว่าจำเลยเอาที่พิพาทไป จำนอง โจทก์ไปคัดค้านและขอไถ่คืน จำเลยไม่ยอม จึงขอให้จำเลยรับชำระหนี้ซึ่งโจทก์จะขอชำระแทนบุตรเขย แล้วคืนที่นาให้โจทก์ จำเลยแก้ว่าเป็นนาของบุตรเขยโจทก์ ๆ ได้ขายให้จำเลย ๆ ได้ครอบครองโก่นสร้างที่ดินเพิ่มขึ้น โจทก์ฟ้องเกิน 1 ปีขาดอายุความแล้ว ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าเป็นเรื่องกู้เงินจำเลยไม่ได้ครอบครองเพื่อตน พิพากษาให้จำเลยรับชำระหนี้และคืนที่ให้โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำให้การโจทก์เองปรากฏว่าเมื่อ 4-5 ปีมานี้โจทก์ไปขอไถ่ที่พิพาท จำเลยไม่ยอมให้ไถ่อ้างว่าเป็นที่ของบุตรเขยโจทก์ขายให้จำเลยแล้วเช่นนี้ย่อมถือได้ว่าเป็นการแสดงเจตนาต่อโจทก์โดยตรงแล้วว่าจำเลยถือสิทธิเพื่อตนตั้งแต่จำเลยปฏิเสธเป็นต้นมาต้องตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1381 ที่พิพาทเป็นที่ดินมือเปล่าโจทก์ไม่ฟ้องเสียใน 1 ปีจำเลยจึงได้สิทธิครอบครองในที่พิพาท พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1244/2499 นายอ่อง ศรีบุญเพ็ง โจทก์ นายพรม แก้วตาแสง ที่ 1 นางสุก แก้วตาแสง ที่ 2 จำเลย ป.พ.พ. ม. 1381 , ม. 1375