ฎีกาที่ 1777/2499

สัญญาประนีประนอมยอมความซึ่งมีคำพิพากษาให้เป็นไปตามสัญญาจนคดีถึงที่สุดแล้ว คู่ความจะมาฟ้องใหม่ขอให้ทำลายเสียไม่ได้

โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาแสดงว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ขอให้ทำลายสัญญา ซื้อขาย ระหว่างจำเลยในส่วนที่ล้ำที่ของโจทก์เสีย กับขอให้เพิกถอนสัญญาประนีประนอมยอมความระหว่างโจทก์จำเลย ในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 148/2496 โดยโจทก์อ้างว่าเดิมโจทก์เคยฟ้องจำเลยเรื่องกรรมสิทธิ์ที่พิพาทแล้วครั้งหนึ่ง ต่อมาจำเลยใช้อุบายให้โจทก์พิมพ์ลายมือให้ไป แล้วจำเลยได้เอาไปทำสัญญายอมความในศาลว่าให้จำเลยที่ 2 เป็นผู้ชี้เขต จำเลยที่ 2 ได้ชี้เขตโดยไม่สุจริต จำเลยต่อสู้กรรมสิทธิ และจำเลยที่ 2 ว่าได้ชี้เขตโดยสุจริตโจทก์ฟ้องซ้ำ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าสัญญาประนีประนอมยอมความในคดีก่อนได้มีคำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว โจทก์จะฟ้องขอให้เพิกถอนไม่ได้ ที่โจทก์กล่าวในฟ้องว่าโจทก์ถูกหลอกลวงก็ไม่ได้ความว่าถูกหลอกลวงแต่ประการใดสัญญา ซื้อขาย ระหว่างจำเลยด้วยกันนั้นก็เป็นเรื่องผูกพันกันระหว่างจำเลยโจทก์ไม่มีสิทธิที่จะขอให้ทำลาย ศาลฎีกาพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1777/2499 นางอ่อน กิจชนะ โจทก์ นายสมาน ดาราภัย กับพวก จำเลย ป.วิ.พ. ม. 144 , ม. 145 , ม. 146 , ม. 147 , ม. 148 , ม. 138