ฎีกาที่ 1861/2499

ใช้มีดดาบฟันผู้ตายขณะกำลังนั่งคุยอยู่ ผู้ตายไม่มีอาวุธหรือแสดงว่าจะต่อสู้ ฟันถูกที่ศีรษะ 1 ทีสมองไหล และที่ขา 1 ที กระดูกขาด ล้มลงแล้วจำเลยยังฟันซ้ำอีกรวมทั้งสิ้น 11 แผลอยู่ได้ 10 วันเศษจึงตาย การกระทำของจำเลยเป็นการ ฆ่า คนตายโดยดุร้ายตามมาตรา 250(4)

คดีได้ความตามฟ้องโจทก์และจำเลยรับสารภาพและพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบว่าจำเลยเป็นพระภิกษุ มีสาเหตุโกรธเคืองกับนายถวิลผู้ตายอยู่ ต่อมาวันเกิดเหตุจำเลยได้เสพสุราแล้วถือมีดตรงไปที่ผู้ตายนั่งคุยอยู่ ใช้มีดดาบฟันที่ศีรษะเหนือหูซ้าย 1 ที สมองไหลแล้วใช้มีดดาบฟันที่ขาซ้ายอีก 1 ที กระดูกต้นขาขาด ผู้ตายล้มลงจำเลยฟันซ้ำอีกหลายที มีรอยถูกฟัน 11 แห่ง อยู่ได้อีก 12 วันผู้ตายถึงแก่ความตาย ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดกฎหมายอาญา มาตรา 249, 329รวมลงโทษจำคุกตลอดชีวิต ลดกึ่งหนึ่งมาตรา 59, 38(2) คงจำคุก 10 ปี โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษตามมาตรา 250(3)(4) และกำหนดโทษให้สูงขึ้น ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลงโทษประหารชีวิต แต่ลดตาม มาตรา 59,37(2) คงจำคุก 14 ปี จำเลยฎีกาขอให้ลงโทษตามศาลชั้นต้น ศาลฎีกาเห็นว่าการที่จำเลยทำร้ายผู้ตายซึ่งนั่งอยู่เฉย ๆ ไม่มีอาวุธหรือแสดงว่าจะต่อสู้ โดยฟันถึง 11 แผล บางแผลสาหัสมากอยู่ได้ 10 วัน จึงตาย แสดงว่าจำเลย ฆ่า คนด้วยความดุร้าย ควรปรับตามกฎหมายอาญา มาตรา 250(4) ที่ศาลอุทธรณ์จำคุกจำเลยเพียง 14 ปีนั้นนับว่าปรานีแก่จำเลยอย่างยิ่งอยู่แล้ว ไม่มีเหตุจะลดโทษอีกพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1861/2499 อัยการกรมอัยการ โจทก์ นายถนอม จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 249 , ม. 250 (4)