ฎีกาที่ 617/2498

เช่าห้องที่อยู่ในทำเลการค้าเพื่อการค้า และได้ทำการค้าถึงแม้จำเลยจะอยู่อาศัยในห้องนี้มาช้านานก็ไม่เป็นเคหะอันจะได้รับความคุ้มครองตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ

โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่และเรียกสถานที่เช่าคืน จำเลยให้การว่าได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้อง ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่จำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ว่าจำเลยทำสัญญาเช่า (ห้องพิพาท) เพื่อการค้า จำเลยได้ทำการค้ามีการขายยารักษาโรคและทำการรักษาโรคในห้องพิพาท และก็ได้ทำมาตั้งแต่บิดาของจำเลยซึ่งเป็นเวลานานถึง 20 กว่าปีมาแล้ว ห้องพิพาทอยู่ในทำเลการค้าศาลฎีกาเห็นว่าแม้จำเลยกับ ครอบครัว ได้อาศัยอยู่ในห้องนี้ด้วยห้องพิพาทก็มิใช่เป็นเคหะตามความหมายแห่ง พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ จำเลยย่อมไม่ได้รับความคุ้มครอง จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 617/2498 นายกเสียร สุพรรณานนท์ โจทก์ นายเลี่ยงกี่ แซ่ฉั่ว จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489