ฎีกาที่ 1116/2498

โจทก์ฟ้องจำเลยเรื่องผิดสัญญาซื้อขาย คดีถึงที่สุดศาลบังคับให้จำเลยขายที่รายพิพาทให้แก่โจทก์ แล้วต่อมาโจทก์จะมาฟ้องว่าในระหว่างคดีก่อนนั้นจำเลยเข้าทำผลประโยชน์ในที่รายพิพาท ขอเรียกค่าเสียหายอีกไม่ได้เป็น ฟ้องซ้ำ

โจทก์ฟ้องว่าได้ซื้อที่นาจากจำเลยโดยโจทก์ออกเงินชำระหนี้ของจำเลยไปเป็นการชำระราคาค่านา แต่ยังไม่ได้แบ่งที่นากันจำเลยได้มอบที่นารายพิพาทให้โจทก์ครอบครองแล้ว ต่อมาจำเลยเข้าทำนาที่โจทก์ครอบครองนั้น โจทก์จึงฟ้องจำเลยฐานผิดสัญญาซื้อขายศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยโอนขายที่พิพาทให้แก่โจทก์ ในระหว่างเป็นความกันนั้น จำเลยทำนาที่พิพาทเอาเป็นผลประโยชน์ของจำเลยเสีย 3 ปี ทำให้โจทก์ขาดประโยชน์ไปเป็นเงิน 30,000 บาท ขอให้บังคับให้จำเลยใช้ จำเลยต่อสู้ตัดฟ้องว่าเป็น ฟ้องซ้ำ และต่อสู้ประการอื่น ๆ ด้วย ศาลชั้นต้นพิจารณาข้อตัดฟ้องแล้วเห็นว่าไม่เป็น ฟ้องซ้ำ พิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย 30,000 บาท แก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็น ฟ้องซ้ำ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าคดีก่อนโจทก์ฟ้องเพื่อตั้งสิทธิตามข้อตกลงในสัญญา แต่ขณะเดียวกันการละเมิดได้เกิดขึ้นพร้อมกับค่าเสียหายอันเกิดจากที่จำเลยผิดสัญญา โจทก์ควรเรียกค่าเสียหายอันผิดสัญญาซึ่งเป็นการละเมิดเสียในคราวเดียวกัน เพราะประเด็นที่จะต้องพิจารณาก็เนื่องมาจากมูลอันเดียวกัน กรณีต้องห้ามมิให้รื้อร้องฟ้องกันอีกตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148 พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1116/2498 นายพิน เริงโพธิ์ กับพวก โจทก์ นายผิน เริงโพธิ์ จำเลย ป.วิ.พ. ม. 148