ฎีกาที่ 1835/2497

ผู้ซื้อรับโอนการครอบครองที่ดินมาโดยรู้ว่าที่ดินที่ตนซื้อนั้นเป็นของผู้อื่น ไม่ใช่ของผู้ที่โอนขายให้แก่ตน ผู้โอนเป็นแต่เพียงผู้ครอบครองแทนเจ้าของอันแท้จริงเท่านั้น เช่นนี้ผู้รับโอนย่อมจะอ้างการครอบครองปรปักษ์ยันเจ้าของอันแท้จริงหาได้ไม่

โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่นามือเปล่า 1 แปลงที่จังหวัดสุพรรณบุรี โจทก์ได้เอาไปจำนำไว้กับนางฉุนและให้นางฉุนทำต่างดอกเบี้ย ส่วนโจทก์ย้ายไปอยู่ในจังหวัดพระนคร จำเลยที่ 1 ได้ลักลอบนำนาแปลงนี้ไปขายให้แก่จำเลยที่ 2 โดยโจทก์ไม่ทราบจึงขอให้ศาลพิพากษาแสดงว่าที่รายพิพาทเป็นของโจทก์ เพิกถอนนิติกรรม ซื้อขาย ระหว่างจำเลยทั้งสองเสีย ฯลฯ จำเลยที่ 2 ให้การว่าโจทก์ได้ยกที่พิพาทให้จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นบุตรเขยโจทก์แล้ว ต่อมาจำเลยที่ 1 ได้ทำสัญญาขายที่พิพาทให้แก่จำเลยที่ 2 โจทก์ก็ทราบ จำเลยครอบครองโดยสงบและเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของมา 4 ปีแล้ว ส่วนจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การและชั้นพิจารณา ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้เพิกถอนสัญญา ซื้อขาย ระหว่างจำเลยทั้งสองเสีย ฯลฯ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาไม่เชื่อว่าโจทก์ได้ยกนารายพิพาทให้แก่จำเลยที่ 1 และการที่จำเลยที่ 1 เอานาไปขายให้จำเลยที่ 2 โจทก์ไม่ได้รู้เห็นยินยอม เมื่อจำเลยที่ 1ไม่มีสิทธิ์ในที่พิพาทเช่นนี้ จำเลยที่ 2 ผู้รับโอนไปโดยรู้ว่าที่นั้นเป็นของโจทก์ ก็ย่อมไม่มีสิทธิดีกว่าจำเลยที่ 1 เมื่อจำเลยที่ 1 ปกครองที่พิพาทโดยอาศัยสิทธิโจทก์ฉะนั้นจำเลยที่ 2 ซึ่งสืบสิทธิมาจากจำเลยที่ 1 ก็ย่อมอ้างการปกครองปรปักษ์ยันโจทก์ไม่ได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1835/2497 นางสิน แก้วหา (หม้าย โจทก์ นายวอน กับพวก จำเลย ป.พ.พ. ม. 1375 , ม. 1381 , ม. 1382 , ม. 1384