ฎีกาที่ 1862/2497

ตาม พระราชบัญญัติอากรการ ฆ่า สัตว์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2490มาตรา 3 นายกเทศมนตรีซึ่งเป็นพนักงานเจ้าหน้าที่ตาม พระราชบัญญัติอากรการ ฆ่า สัตว์ มีอำนาจสั่งอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้ผู้ใด ฆ่า สุกรได้ตามเหตุผลอันสมควร

โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ยื่นคำร้องต่อจำเลยที่ 1 มีตำแหน่งเป็นนายกเทศมนตรีเทศบาลเมืองปากพนัง ขออนุญาต ฆ่า สุกรโดยยอมเสียค่าอาชญาบัตรตามกฎหมายในคำร้องมีคำสั่งว่า "คณะเทศมนตรีได้หารือมีมติตกลงอนุญาตให้ผู้รับอนุญาตเพียง 3 คน ฉะนั้นจึงไม่อนุญาตให้ผู้อื่นทำได้" โจทก์เห็นว่าคำสั่งของจำเลยที่ 1 เป็นคำสั่งที่ไม่มีอำนาจและเป็นคำสั่งที่ปราศจากบทกฎหมายอ้างอิง จึงขอให้ศาลเพิกถอนมติของคณะเทศมนตรี และสั่งให้จำเลยอนุญาตให้โจทก์เป็นผู้รับอนุญาต ฆ่า สุกรได้ และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายด้วย จำเลยให้การว่า ได้สั่งไม่อนุญาตให้โจทก์ ฆ่า สุกรโดยสุจริตโดยหลักกฎหมายและนโยบายของกระทรวงมหาดไทย โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย วันนัดพร้อม จำเลยแถลงว่า การที่โจทก์ขออนุญาตนั้น โจทก์ได้ปฏิบัติถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่าง และจำเลยไม่อนุญาตเพราะจำเลยถือว่าอยู่ในดุลพินิจของจำเลย โจทก์จึงขอถอนเฉพาะเรื่องค่าเสียหายศาลชั้นต้นงดสืบพยานแล้วพิพากษาให้จำเลยอนุญาตให้โจทก์ ฆ่า สุกรโดยเสียอาชญาบัตรได้ แต่ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการสั่งอนุญาตหรือไม่อนุญาตอยู่ในดุลพินิจของจำเลย พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าตามพระราชบัญญัติอากรการ ฆ่า สัตว์ (ฉบับที่ 2)พ.ศ. 2490 มาตรา 3 จำเลยมีอำนาจสั่งอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้ผู้ใด ฆ่า สุกรได้ตามเหตุผลอันสมควร มิใช่ต้องอนุญาตทุกรายไป คดีไม่ปรากฏว่าจำเลยได้สั่งไปโดยไม่สุจริตหรือมีเหตุผลอันไม่ควรประการใด พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1862/2497 นายคล่อง ไตรสุวรรณ์ โจทก์ นายแจ้ง โรจน์กิจ กับพวก จำเลย พ.ร.บ.อากรการฆ่าสัตว์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2490 ม. 3