ฎีกาที่ 1499/2497

ในคดีแพ่งหรือคดีอาญาเมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์ มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้ว คู่ความอีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 196 ประกอบด้วย มาตรา215 และในคดีแพ่งคำสั่งศาลอุทธรณ์ที่ได้รับอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย ในทางอาญาฐานทำให้เสียทรัพย์และ บุกรุก ตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 324, 327 และเรียกค่าเสียหายในทางแพ่งเป็นเงิน 8,000 บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลยคนละ 100 บาท ตามมาตรา 324, 59 และให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 1,000 บาท จำเลยอุทธรณ์เฉพาะในทางแพ่ง ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยอุทธรณ์เกิน 15 วัน ขาดอายุอุทธรณ์แล้วจึงสั่งไม่รับอุทธรณ์ จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยอุทธรณ์เฉพาะทางแพ่งภายใน 1 เดือนจึงยังไม่ขาดอายุความอุทธรณ์ จึงให้ศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์ไว้พิจารณา โจทก์ฎีกาขอให้ยกคำสั่งศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่ว่าในคดีแพ่งหรือคดีอาญา เมื่อศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์มีคำสั่งรับอุทธรณ์ของคู่ความฝ่ายหนึ่งแล้วอีกฝ่ายหนึ่งจะฎีกาคัดค้านว่าไม่ควรรับนั้นหาได้ไม่ เพราะเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 196 ประกอบด้วยมาตรา 215 นอกจากนี้อุทธรณ์ของจำเลยในทางแพ่ง เมื่อคำสั่งศาลอุทธรณ์สั่งรับไว้แล้ว ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1499/2497 นายห่อเสียม แซ่จู โจทก์ นายชั้น แก้วอ่อง ที่ 1 นายจำรัส แก้วอ่อง ที่ 2 จำเลย นายสุข ไม่ทราบนามสกุล ที่ 3 นางแฉล้ม ไม่ทราบนามสกุล ที่ 4 จำเลย ป.วิ.อ. ม. 196 , ม. 215 ป.วิ.พ. ม. 236