ฎีกาที่ 1822/2497
ข้อมูลจากแหล่งทางการของศาลฎีกา
คำพิพากษาฎีกานี้นำเข้าจาก เว็บไซต์ศาลฎีกา เพื่อใช้ตรวจค้นในระบบ local ควรตรวจสอบต้นฉบับจากแหล่งทางการก่อนนำไปอ้างอิง
กฎหมายที่อ้างถึง
ย่อสั้น
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยใช้กำลังข่มขืนขู่เข็ญขืนใจให้ผู้เสียหายสัญญาจะส่งเงินให้แก่จำเลยกับพวก ขอให้ลงโทษฐานกรรโชก ทางพิจารณาได้ความว่า ผู้เสียหายถูกบังคับให้เงินทันที จึงมิใช่เป็นเรื่องบังคับให้สัญญาว่าจะส่งทรัพย์ตามความหมายของกรรโชก จึงลงโทษจำเลยฐานกรรโชกไม่ได้
ย่อยาว
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันบังคับให้นายผลกับพวกโดยใช้กำลังข่มขืนและขู่เข็ญขืนใจให้นายผลกับพวกส่งเงินให้แก่จำเลยคนละ 120 บาทรวม 360 บาทให้แก่จำเลย กับพวก มิฉะนั้นจะทำร้าย นายผลมีความกลัวจึงรับสัญญาจะให้เงินแก่พวกจำเลยตามที่บังคับขอให้ลงโทษฐานกรรโชก จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่ารูปคดีเป็นเรื่อง ชิงทรัพย์ ไม่เข้าองค์ความผิดฐานกรรโชก จะลงโทษจำเลยไม่ได้ เป็นการเกินคำขอ และโจทก์ไม่ประสงค์ให้ลงโทษพิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงว่า นายผลมิได้รับปากว่าจะให้ และเป็นการบังคับทันที มิใช่เป็นเรื่องสัญญาว่าจะส่งทรัพย์ตามความหมายของความผิดฐานกรรโชกจะลงโทษจำเลยฐานนี้ไม่ได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1822/2497 พนักงานอัยการกรมอัยการ โจทก์ นายอาภรณ์ จันทร์เผ่าแสง ที่ 1 จำเลย นายสำรวย อัตภาวุฒิ ที่ 2 จำเลย นายลำใย จันทร์เผ่าแสง ที่ 3 จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 303 , ม. 298 ป.วิ.อ. ม. 192