ฎีกาที่ 688/2496

จำเลยถูกฟ้องขอให้ลงโทษฐาน ลักทรัพย์ ตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 288,293 ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องจำเลยฎีกา เมื่อยื่นฎีกาแล้ว จำเลยหลบหนีไปศาลฎีกาสั่งจำหน่ายคดีแล้ว จำเลยหลบหนีไปเกิน 5 ปีซึ่งเป็นกำหนดเวลาเกินกว่าอายุความที่จะฟ้องร้องแล้วนั้น คดีย่อมขาดอายุความ

คดีนี้ โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยสมคบกัน ลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 288, 293 จำเลยทั้ง 2 ปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยทั้งสองผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 293 ให้จำคุกคนละ 3 ปี ฯลฯ จำเลยทั้งสองฎีกา เมื่อยื่นฎีกาแล้วนายสวัสดิ์จำเลยที่ 1 หลบหนี ศาลฎีกาจำหน่ายคดี คงพิจารณาเฉพาะนายคำจำเลยที่ 2 ซึ่งศาลฎีกาพิพากษายืน ครั้นวันที่ 1 สิงหาคม 2495 ทางเรือนจำรายงานว่า จำเลยที่ 1 ถูกจับได้แล้วโจทก์จึงขอให้ศาลฎีกาพิพากษาคดีจำเลยที่ 1 ไป ปรากฏว่า จำเลยที่ 1 หลบหนีการพิจารณาของศาลฎีกาไปตั้งแต่วันที่ 24 กรกฎาคม 2489 ซึ่งศาลฎีกาจำหน่ายคดีสำหรับตัวจำเลยไปแล้ว เพิ่งจับตัวได้เมื่อ 26 กรกฎาคม 2495 เป็นเวลาเกินกว่า 5 ปี จำเลยถูกกล่าวหาโทษในความผิดฐาน ลักทรัพย์ ตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 288, 293 ซึ่งมีอัตราโทษจำคุกอย่างสูง5 ปี มีกำหนดอายุความให้ฟ้องร้องภายใน 5 ปี ตามมาตรา 78(3) แต่บัดนี้ จำเลยที่ 1 หลบหนีไปเกินกว่าอายุความที่จะฟ้องร้องแล้ว คดีย่อมขาดอายุความ จึงพิพากษาให้ยกฟ้องเฉพาะตัวจำเลยที่ 1 ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 688/2496 อัยการเชียงราย โจทก์ นายสวัสดิ์ อำไพพัตร์ ที่ 1 นายคำ ที่ 2 จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 78 , ม. 79 , ม. 85