ฎีกาที่ 1213/2496

โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยปล้นทรัพย์ และว่าในการปล้นจำเลยได้ใช้สาตราวุธตีและแทงผู้เสียหายคนหนึ่งโดยเจตนาจะ ฆ่า ให้ตาย จนผู้เสียหายคนนั้นตาย และตีและแทงทำร้ายผู้เสียหายอีกคนหนึ่งถึงบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 301249250 ดังนี้แม้ทางพิจารณาจะได้ความว่าไม่มีการปล้น แต่เป็นเรื่องสมัครใจวิวาทซึ่งกันและกัน จำเลยบางคนแทงอีกฝ่ายหนึ่งถึงตายบ้าง บางคนแทงอีกฝ่ายหนึ่งถึงบาดเจ็บบ้างดังนี้ศาลย่อมมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยผู้ที่ทำร้ายเขาถึงตายและบาดเจ็บตามความผิดที่ตนได้กระทำไปได้

โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยปล้นทรัพย์และในการปล้นนี้ได้ ฆ่า นายญาติตายโดยเจตนา ตีนายจ้อยบาดเจ็บ เพื่อสะดวกในการปล้นทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 301, 249, 250 จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้น ไม่เชื่อว่าปล้นทรัพย์ แต่เห็นว่าเป็นเรื่องสมัครใจวิวาทกัน นายงามจำเลยแทงนายญาติตาย ผิดตามมาตรา 251 นายปลีกจำเลยใช้ไม้ตีนายจ้อยบาดเจ็บ มีผิดตามมาตรา 254 นายนิตจำเลยรับว่าตีนายจ้อย จึงมีผิดตามมาตรา 254 ส่วนนายน้อยไม่พอฟังว่าได้ทำผิด จึงพิพากษาลงโทษนายงาม นายปลีก นายนิต จำเลย ปล่อยนายน้อย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ต้องโทษฎีกา ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่าทั้งสองฝ่ายสมัครใจทำร้ายกันและกัน ซึ่งฝ่ายใดจะอ้างว่าได้ทำโดยป้องกันตัวไม่ได้ ส่วนในข้อกฎหมายนั้น ฟ้องของโจทก์ก็บรรยายไว้แล้วว่าในการปล้นนี้ จำเลยได้ใช้ศาสตราวุธตีและแทงนายญาติโดยเจตนาจะ ฆ่า ให้ตายจนนายญาติถึงแก่ความตาย และตีและแทงทำร้ายนายจ้อยถึงบาดเจ็บ คำขอท้ายฟ้องโจทก์ก็อ้างมาตรา 249, 250 มาเป็นบทลงโทษด้วย เช่นนี้ศาลย่อมลงโทษจำเลยฐาน ฆ่า คนตายและทำร้ายร่างกายได้ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1213/2496 อัยการสมุทรสาคร โจทก์ นายงาม คำขำ ที่ 1 นายนิต สมมาก ที่ 2 จำเลย นายปลีก สมมาก ที่ 3 นายน้อย หรือย่น กันจา ที่ 4 จำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 , ม. 192 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 249 , ม. 250 , ม. 254 , ม. 301