ฎีกาที่ 602/2496

การกระทำของจำเลยเป็นกรรมและวาระเดียวกัน เมื่ออัยการเป็นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษและศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกาย คดีถึงที่สุดแล้วผู้เสียหายจะมาฟ้องจำเลยหาว่า ชิงทรัพย์ โดยใช้กำลังทำร้ายร่างกายอีกไม่ได้ เป็นฟ้องซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา39(4)(อ้างฎีกาที่ 168/2489)

โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลย ชิงทรัพย์ โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 298, 299 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าการกระทำของจำเลยครั้งนี้อัยการเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยตามคดีอาญาดำที่ 408/2495 ฐานทำร้ายร่างกายศาลพิพากษาคดีถึงที่สุดแล้ว โจทก์จะมาฟ้องคดีนี้อีกไม่ได้ เพราะเป็นการกระทำอันเดียวกัน ต้องห้ามตามวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4)พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นกรรมและวาระเดียวกันเมื่ออัยการเป็นโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ และศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกาย คดีถึงที่สุดเด็ดขาดไปแล้ว โจทก์จะนำคดีอันเดียวกันนี้มาฟ้องเป็นคดีนี้อีกไม่ได้ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 602/2496 นายบุญมี สภาพไทย โจทก์ นายหล่อ ลาภากร จำเลย ป.วิ.อ. ม. 39 (4) กฎหมายลักษณะอาญา ม. 254 , ม. 298 , ม. 299