ฎีกาที่ 889/2495

ทางอันเป็น ภาระจำยอม นั้นเมื่อยังถูกใช้เป็นทางเดินอยู่ แม้จะมีทางอื่นออกสู่ทางสาธารณะได้ก็ดี เมื่อปรากฏว่า ทางใหม่นี้ คับแคบไม่สดวกแก่การไปมา เท่าทาง ภาระจำยอม แล้ว ทาง ภาระจำยอม นั้น จึงยังต้องเป็นทาง ภาระจำยอม อยู่ หาใช่หมดสิ้นไปตามมาตรา 1400 แห่ง ป.ม.แพ่งฯ ไม่

โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยเปิดทางเดิน โดยอ้างว่าเป็นทางสาธารณะ และ ภาระจำยอม จำเลยปิดกั้นเสีย จำเลยปฏิเสธว่า ทางพิพาทไม่ใช่ทางสาธารณะหรือ ภาระจำยอม ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยเปิดทางเดินพิพาท ฯลฯ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลฎีกาปรึกษาคดีแล้ว ข้อที่จำเลยที่ 1 อ้างว่าทางพิพาทไม่เป็นทาง ภาระจำยอม เพราะมีทางอื่น คือทางตามแผนที่หมายเลข 4 ออกสู่ทางสาธารณะได้เท่านั้น ข้อนี้ตามฟ้อง ฎีกาของโจทก์เองก็รับอยู่แล้วว่า ทางหมายเลข 4เป็นทางคับแคบ ไม่สดวกแก่การไปมา และว่าทางพิพาทเป็นทางกว้างและสดวกกว่าทางอื่น ทั้งโจทก์ยังคงใใช้ทางพิพาทอยู่ ทางพิพาทจึงยังเป็นทาง ภาระจำยอม หาหมดสิ้นไปตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา 1400 ไม่ ฎีกาของจำเลยที่ 1 ฟังไม่ขึ้น จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 889/2495 นายจำรัส ภิญโญ , นางจันทร์ ภิญโญ โจทก์ นายเซีย ทรัพย์นุกูล ที่ 1, นางกิมเลี่ยม ที่ 2 นางพัน ที่ 3 จำเลย ป.พ.พ. ม. 1399 , ม. 1400.