ฎีกาที่ 1592/2494

โจทก์ฟ้องเรียกเงินกู้ 7000 บาทจากจำเลยที่ 1 และอ้างว่าจำเลยที่ 1 ขายที่ดินแก่จำเลยที่ 2 เพื่อฉ้อโจทก์ จึงขอให้ทำลายนิติกรรมซื้อขายด้วย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้เงินกู้ 7000 บาทแก่โจทก์ส่วนข้อขอให้เพิกถอนนิติกรรมซื้อขาย ยกเสีย โจทก์อุทธรณ์ในข้อขอให้เพิกถอนนิติกรรมซื้อขาย ศาลอุทธรณ์ก็พิพากษายืนอีกดังนี้ โจทก์จะฎีกาในข้อเท็จจริงเกี่ยวกับข้อขอให้เพิกถอนนิติกรรมซื้อขายอีกไม่ได้

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 กู้เงินโจทก์ไป 7000 บาท เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2491 จำเลยที่ 1 ได้โอนที่ดินขายให้แก่จำเลยที่ 2 ด้วยความไม่สุจริต สมยอมเพื่อฉ้อโจทก์ ขายกันราคา 1000 บาท ซึ่งเป็นราคาที่ต่ำมาก ขอให้จำเลยที่ 1 ใช้เงินกู้ และให้เพิกถอนนิติกรรมการซื้อขายระหว่างจำเลยที่ 1-2 จำเลยที่ 1 รับตามฟ้อง จำเลยที่ 2 ต่อสู้ว่าโจทก์กับจำเลยที่ 1 สมยอมกันทำเป็นการกู้เงิน นำมาฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้เงินกู้แก่โจทก์พร้อมทั้งดอกเบี้ย ให้ยกคำขอให้เพิกถอนนิติกรรมซื้อขายเสีย โจทก์อุทธรณ์ในข้อที่ศาลชั้นต้นให้ยก ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฎีกาในข้อขอให้เพิกถอนนิติกรรมซื้อขายระหว่างจำเลยที่ 1 กับที่ 2 และเสียค่าธรรมเนียมขึ้นศาล 15 บาท อย่างคดีไม่มีทุนทรัพย์ คดีไม่เกี่ยวด้วยสิทธิแห่งสภาพบุคคลและสิทธิใน ครอบครัว เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น โจทก์จะฎีกาในข้อเท็จจริงไม่ได้ จึงให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1592/2494 นายขาว ปลูกวงษ์ชื่น โจทก์ นายกวน โฉมศรี ที่ 1, นางจ่าง วิเชียรสาร ที่ 2 จำเลย พระธรรมนูญศาลยุติธรรม ป.วิ.พ. ม. 150 , ม. 248