ฎีกาที่ 1963-1965/2494

แม้หนังสือสัญญา เช่า จะมีระบุไว้แล้วว่าผู้ เช่า เช่า ไปเพื่อประกอบการค้าเป็นส่วนใหญ่ก็ตาม ถ้าหากผู้ เช่า ใช้สถานที่ เช่า เพื่อการอย่างอื่นโดยฝ่ายผู้ให้ เช่า มิได้ทักท้วงว่ากล่าว ก็เป็นการยินยอมให้ใช้สถานที่ เช่า เพื่อการอย่างอื่นได้ ฉะนั้นผู้ เช่า ย่อมนำสืบข้อเท็จจริงที่ได้ปฏิบัติมาต่อกันได้ ไม่เป็นการสืบแก้ไขเปลี่ยนแปลงเอกสาร อันต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94 ฟ้องว่าจำเลย เช่า ห้องเพื่อประกอบการค้าเป็นส่วนใหญ่ จำเลยให้การว่า เช่า เป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ ตามคำให้การดังกล่าวเป็นคำให้การที่เข้าอยู่ในข่ายพระราชบัญญัติควบคุมค่า เช่า ฯแล้ว การนำสืบและคำวินิจฉัยของศาลที่เป็นไปในทางที่ว่า การ เช่า ของจำเลยอยู่ในความควบคุมตามพระราชบัญญัติควบคุมค่า เช่า ฯหรือไม่ จึงไม่เป็นการนอกประเด็น

ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1963 - 1965/2494 พระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าจุลจักรพงศ์ โดยนายสถิตย์ โจทก์ นิยมศิลป์ ผู้รับมอบอำนาจ โจทก์ นายโชติ พุกกะพันธ์ นางลั้ง แซ่ตั้ง จำเลย นายยู่ฮะ หรือซุยหยู แซ่โค้ว จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ป.วิ.พ. ม. 84 , ม. 94 , ม. 177