ฎีกาที่ 1795/2493

ฟ้องของโจทก์บรรยายว่าจำเลยมีเจตนาทุจริต ลักเอาทรัพย์สิ่งของของโจทก์ ซึ่งมีผู้ฝากจำเลยมา ให้โจทก์ไปเป็นประโยชน์ส่วนตัว ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 288 แม้จะมีคำว่า ลัก และมีคำขอให้ลงโทษตามมาตรา 288 ก็ตาม แต่ข้อความในฟ้องย่อมมีความหมายว่าจำเลยกระทำผิดฐานยักยอกตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 314ฉะนั้นโจทก์จะฎีกาขอให้ศาลฎีกาลงโทษจำเลยฐาน ลักทรัพย์ ไม่ได้

โจทก์ฟ้องกล่าวว่า เมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2492 เวลากลางวัน จำเลยมีเจตนาทุจริตลักเอาเข็มขัดนาค 1 เส้นราคา 2,500 บาท ธนบัตร 80 บาท กระเป๋าถือสำหรับสตรี 1 ใบ ราคา 15 บาทของโจทก์ซึ่งนางสาวปรียา ฝากจำเลยมาให้โจทก์ ไปเป็นประโยชน์ส่วนตัวขอให้ลงโทษจำเลยตาม กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 288 จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิจารณารวมกันกับสำนวนที่อัยการฟ้องจำเลยเรื่องทรัพย์รายเดียวกันนี้ แต่อัยการขอให้ลงโทษฐานยักยอกตามมาตรา 314 ในที่สุดพิพากษายกฟ้องทั้งสองสำนวน นางทองพูลโจทก์ฝ่ายเดียวอุทธรณ์ขอให้ลงโทษตามคำขอท้ายฟ้องของนางทองพูลโจทก์ ศาลอุทธรณ์คงพิพากษายืน เพราะเห็นว่าเป็นเรื่องยักยอก ไม่ใช่ ลักทรัพย์ นางทองพูลโจทก์ฎีกายืนยันต่อมาว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐาน ลักทรัพย์ ไม่ใช่ยักยอกดังศาลอุทธรณ์วินิจฉัย ขอให้ลงโทษจำเลยตามคำขอท้ายฟ้อง ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงตามฟ้องของโจทก์เป็นข้อหาว่าจำเลยกระทำผิดฐานยักยอกทรัพย์ตาม กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 314 ไม่ใช่ฐาน ลักทรัพย์ ดังโจทก์ยืนยันมาในฎีกา และเมื่อเป็นดังนี้ จึงลงโทษฐาน ลักทรัพย์ ไม่ได้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1795/2493 นางทองพูล แซ่ฉั่ว โจทก์ นางสาวเพทาย จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 288 , ม. 314 ป.วิ.อ. ม. 192 , ม. 215 , ม. 225