ฎีกาที่ 1657/2493

เก็บสร้อยคอ ซึ่งจำเลยก็น่าจะรู้ว่าเป็นของที่เจ้าของเพิ่งทำตกที่ถนน และเจ้าของก็ยังอยู่ในบริเวณนั้น ถ้าไม่หยิบเอาไปเสียเจ้าของก็คงหาพบ เช่นนี้ ถือว่าความยึดถือของเจ้าของทรัพย์ยังไม่ขาดพ้นไป ผู้เก็บเอาไปต้องผิดฐาน ลักทรัพย์

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐาน ลักทรัพย์ หรือรับของโจร ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยมีความผิดฐาน ลักทรัพย์ พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 288 จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยเก็บสร้อยสายนี้จากถนน มิใช่เอาไปจากตัวเด็ก แต่ตามรูปเรื่องเห็นได้ว่า จำเลยน่าจะรู้ว่า สร้อยนี้เป็นของเด็กหญิงน้อยเพิ่งทำตก เพราะเมื่อจำเลยหยิบ เด็กหญิงน้อยก็ยังยืนอยู่ใกล้ ๆ ที่นั่นเอง ถ้าจำเลยไม่หยิบเอาไปเสีย นางรั้งผู้ไปกับเด็กหญิงน้อยก็คงหาพบ รูปคดีดังนี้ต้องฟังว่า ความยึดถือของเจ้าทรัพย์ยังไม่ขาดพ้นไป จำเลยจึงต้องมีความผิดตามที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามา ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1657/2493 อัยการสุโขทัย โจทก์ นางบุญเรือน มิ่งประเสริฐ จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 288 , ม. 318 , ม. 321 ป.พ.พ. ม. 1367