ฎีกาที่ 1329/2493
ข้อมูลจากแหล่งทางการของศาลฎีกา
คำพิพากษาฎีกานี้นำเข้าจาก เว็บไซต์ศาลฎีกา เพื่อใช้ตรวจค้นในระบบ local ควรตรวจสอบต้นฉบับจากแหล่งทางการก่อนนำไปอ้างอิง
กฎหมายที่อ้างถึง
ย่อสั้น
ฟ้องว่าจำเลยบังอาจลักไม้สักที่เจ้าพนักงานป่าไม้อำเภอเมืองยึดไว้เป็นของกลางในคดีอาญา ซึ่งบุคคลอื่นต้องหาว่าตัดฟันไม้สักรายนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานไป ขอให้ลงโทษฐาน ลักทรัพย์ แม้จะไม่ได้บรรยายว่า จำเลยลักไม้นั้นไปจากใคร ผู้ใดเป็นผู้ควบคุมรักษา และไม่ปรากฏว่าไม้นั้นยึดจากใคร ก็ถือได้ว่าเป็นฟ้องที่มีข้อความบรรยายมาพอสมควรที่จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีแล้ว ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม
ย่อยาว
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจลักไม้สัก ที่เจ้าพนักงานป่าไม้อำเภอยึดไว้เป็นของกลางในคดีอาญา ซึ่งบุคคลอื่นต้องหาว่า ตัดฟันไม้สักนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต จากเจ้าพนักงานไปขอให้ลงโทษฐาน ลักทรัพย์ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา 288, 290 ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ในข้อที่ว่า ฟ้องเคลือบคลุมหรือไม่นั้นเห็นพ้องกับศาลล่างทั้งสองว่า ตามที่โจทก์บรรยายมาในฟ้อง พอสมควรที่จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีแล้ว ส่วนข้อเท็จจริง ฟังว่าจำเลยลักไปจริง จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1329/2493 อัยการลำปาง โจทก์ นายผัด ยาใจ จำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 288