ฎีกาที่ 800/2493

การใช้อยู่อาศัยหรือไม่ต้องถือตามความจริง หาใช่พิเคราะห์ตามลักษณะอาการว่า เพียงแต่ตามปกติจะใช้อยู่อาศัยหรือไม่ เช่าตึกประกอบการค้าเป็นร้านสาขา ให้ ครอบครัว ลูกจ้างอยู่ส่วนตัวผู้เช่าอาศัยอยู่อีกแห่งหนึ่งต่างหากถือว่าเป็นการเช่าเพื่อการค้าเท่านั้น

ได้ความว่า จำเลยเช่าตึกของโจทก์ประกอบการค้า เป็นร้านสาขาของจำเลย และให้ ครอบครัว ลูกจ้างของจำเลยอยู่ ส่วนตัวจำเลยอาศัยอยู่อีกแห่งหนึ่งต่างหาก โจทก์บอกเลิกสัญญา จำเลยไม่ออกจากที่เช่า โจทก์จึงฟ้องขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่า ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยและบริวารออกจากที่เช่า จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า การใช้อยู่อาศัยหรือไม่ ต้องถือตามความจริงหาใช่พิเคราะห์ตามลักษณะของอาคารว่า เพียงแต่ตามปกติใช้เป็นที่อยู่อาศัยไม่ ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวเห็นได้ว่า จำเลยเช่าเพื่อการค้าเท่านั้น จำเลยหาได้ใช้อาศัยอยู่ด้วยไม่ ตึกรายนี้จึงไม่ได้ชื่อว่าเป็นเคหะตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 800/2493 นายดำรง หรือกวนหา ตันทัยย์ โจทก์ นายเต็กเมง แซ่อึ๋ง จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489