ฎีกาที่ 1051/2493

การฟ้องคดีบังคับ จำนอง นั้น แม้หนี้ จำนอง เกิน 10 ปีแล้วก็ยังฟ้องได้ ฟ้องขอให้ที่ จำนอง หลุดเป็นสิทธิหรือยึดที่ จำนอง ขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้ จำนอง นั้น เมื่อปรากฏว่าจำเลยผู้ จำนอง ค้างดอกเบี้ยเกิน 5 ปี แล้ว และไม่ได้ต่อสู้ไว้ว่าที่ จำนอง มีราคาท่วมหนี้ จำนอง ศาลก็ย่อมพิพากษาให้เอาที่ จำนอง หลุดเป็นสิทธิแก่โจทก์ได้

โจทก์ฟ้องจำเลย ขอให้ศาลพิพากษาให้ที่ จำนอง ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ หรือยึดที่ จำนอง มาขายทอดตลาดได้เงินสุทธิเท่าใด ไม่พอหนี้ให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์จนครบ และให้ใช้ดอกเบี้ย จำเลยต่อสู้ว่า สัญญา จำนอง เป็นนิติกรรมอำพราง เพราะไม่ใช่กู้ยืมเงินกันจริง เป็นหนี้เกิดจากการเข้าหุ้นส่วนกัน มาคิดเป็นต้นเงิน จำนอง และตัดฟ้องว่าคดีขาดอายุความ ศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นคดี จำนอง จำเลยจะยกอายุความขึ้นตัดไม่ได้ จึงพิพากษาให้ที่ จำนอง ตกเป็นสิทธิแก่โจทก์ เพราะจำเลยขาดส่งดอกเบี้ย จำเลยอุทธรณ์ว่า โจทก์นำสืบไม่ได้ว่า ได้มีหนังสือบอกกล่าวบังคับ จำนอง และว่าคดีขาดอายุความ กับคัดค้านว่า โจทก์มีคำขอให้ที่ จำนอง หลุด หรือยึดขายทอดตลาด ศาลหาควรพิพากษาให้ที่ จำนอง หลุด เพราะที่มีราคาท่วมหนี้ จำนอง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เรื่องอายุความมีประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 189 ยกเว้นไว้ คดีจึงไม่ขาดอายุความ ส่วนข้อคัดค้านอื่น ๆ จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ไว้ เมื่อจำเลยค้างดอกเบี้ยเกิน 5 ปีแล้ว โจทก์ก็ขอให้ที่หลุดเป็นสิทธิได้ตามมาตรา 729 จึงพิพากษายืน จำเลยฎีกาในข้อกฎหมายขึ้นมาเช่นเดียวกับชั้นอุทธรณ์ ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยข้อกฎหมายที่จำเลยฎีกาขึ้นมา ชอบด้วยการพิจารณาและข้อกฎหมายแล้ว จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1051/2493 นายสุชาติ (ซุ่นฉ้อง) โค่ยปราการ หรือรัตนปราการ โจทก์ นายเอ่งไท้ เนาวมุกดา จำเลย ป.พ.พ. ม. 189 , ม. 728 , ม. 729 ป.วิ.พ. ม. 84 , ม. 142 , ม. 172 , ม. 177