ฎีกาที่ 1865/2493

ผู้ตายใช้มีดฟันจำเลย จำเลยจึงเอาไม้ตี ป้องกันตัว แต่เมื่อผู้ตายล้มลงแล้ว จำเลยยังตีและฟันผู้ตายซ้ำอีก ดังนี้ ถือว่าเป็นการเกินสมควรแก่เหตุไป

โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลย ฆ่า คนตายโดยเจตนา จำเลยต่อสู้ว่ากระทำโดยป้องกันตัว ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249 ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ จึงพิพากษาแก้ว่าจำเลยผิดตามมาตรา 249 ประกอบด้วยมาตรา 53 โจทก์ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ชั้นแรกจำเลยลงจากเรือน มามือเปล่า ๆไม่มีอาวุธอะไร มาร้องห้ามไม่ให้ผู้ตายด่า ผู้ตายถือมีดขอกระโดดเรือนลงมาตรงเข้าหาจำเลย ตอนนี้เองจำเลยจึงคว้าไม้ของกลางที่ใต้ต้นส้มมาถือไว้ พอผู้ตายฟันจำเลย ๆ ก็ใช้ไม้ตีผู้ตายไปได้ความว่าผู้ตายฟันหลายทีแต่จำเลยหลบเสีย คงถูกครั้งเดียวพฤติการณ์แสดงให้เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวเนื่องจากผู้ตายเข้ามาทำร้ายเอาก่อน หาใช่จำเลยสมัครใจวิวาทด้วยไม่ แต่การที่จำเลยตีผู้ตายล้มลงแล้ว ยังตีและฟันผู้ตายซ้ำอีกนั้นเป็นการเกินสมควรแก่เหตุไป ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้วจึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1865/2493 อัยการจังหวัดจันทบุรี โจทก์ นายสร้อย อินทษร จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 53 , ม. 249