ฎีกาที่ 1191/2493

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ฟังความเบื้องต้นต่างกัน แต่ในที่สุดศาลเดิมและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริงว่า จำเลยไม่ได้กระทำผิดดังข้อที่โจทก์กล่าวหา ดังนี้ โจทก์จะฎีกาไม่ได้ ต้องห้าม ป.ม.วิ.อาญามาตรา 219

คดี 2 สำนวนนี้เป็นเรื่องเดียวกัน ศาลชั้นต้นได้พิจารณาพิพากษารวมกันมา โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลย ยักยอก ทรัพย์ของนางเสงี่ยมโจทก์ ขอให้ลงโทษตามก.ม.ลักษณะอาญามาตรา 314 ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โดยฟังข้อเท็จจริงว่า ทรัพย์ที่หาว่าจำเลย ยักยอก เป็นของจำเลยเอง ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า ทรัพย์ที่หาว่า ยักยอก เดิมเป็นของจำเลยจริง เนื่องจากจำเลยเอาไปขายฝากไว้กับพระยาอธิกรณ์ ๆ แล้วไม่ได้ไถ่คืนในกำหนด ของหลุดเป็นสิทธิแก่พระยาอธิกรณ์ ๆ ยกให้นางเสงี่ยม โจทก์ จึงถือว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิรายนี้ แต่ภายหลังนางเสงี่ยมคืนทรัพย์รายนี้ให้แก่จำเลยไปเด็ดขาด โดยเจตนาเพียงแต่ให้จำเลยเอาเงินมาชำระมูลหนี้เดิม 30000 บาทแต่อย่างเดียวเท่านั้น จำเลยจะเอาทรัพย์นั้นไปขายหรือทำอะไรก็ตาม หาใช่เรื่อง ยักยอก ไม่จึงพิพากษายืน อัยยการและนางเสงี่ยมฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เรื่องนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังความเบื้องต้นต่างกันอยู่ก็จริง แต่ในที่สุดศาลเดิมศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ โดยอาศัยข้อเท็จจริงว่าจำเลยไม่ได้กระทำผิดดังข้อที่โจทก์กล่าวหา เมื่อเป็นเช่นนี้โจทก์จะฎีกาไม่ได้ ต้องห้ามตามมาตรา 219 ป.ม.วิ.อาญา พิพากษาให้ยกฎีกาอัยยการและนางเสงี่ยม โจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1191/2493 พนักงานอัยยการ กรมอัยยการ โจทก์ นายดุล รักตประจิตต์ ที่1, นางเลิศ รักตประจิตต์ ที่2, นางฉลวย รักตประจิตร ที่3 ล. นางเสงี่ยม จาติกวิณิช โจทก์ นายดุล รักตประจิตต์ ที่1, นางเลิศ รักตประจิตต์ ที่2, นางฉลวง รักตประจิตต์ ที่3 ล. ป.วิ.อ. ม. 219