ฎีกาที่ 1419/2493

ต้นกระถินปลูกอยู่ในเขตที่ดินติดต่อกันระหว่าง 2 ฝ่าย ต่างฝ่ายก็อ้างว่า ตนเป็นเจ้าของต้นกระถินนั้น เมื่อฝ่ายหนึ่งตัดกิ่งกระถินโดยถือว่าเป็นของ ของตน ดังนี้จะเรียกว่า ฝ่ายนั้นบังอาจทำอันตรายแก่ทรัพย์ของผู้อื่นตาม กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 324 ยังไม่ได้

โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยบังอาจใช้มีดฟันต้นกระถินของนางหนูจันทร์ขาดไป 1 กิ่งราคา 20 บาทโดยไม่มีอำนาจโดยชอบด้วยกฎหมาย และด่า หมิ่นประมาท นางหนูจันทร์ซึ่งหน้า ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 24, 339(2) จำเลยปฏิเสธว่า ไม่ได้ด่า และต่อสู้ว่าต้นกระถินเป็นของจำเลย ปลูกอยู่ในที่ของจำเลย ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ในเรื่องด่า หมิ่นประมาท นั้น ศาลอุทธรณ์ไม่ได้รับฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยด่านางหนูจันทร์ดังฟ้อง คดีจึงต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 ส่วนในเรื่องตัดต้นกระถินนั้น ปรากฏว่าต้นกระถินปลูกอยู่ในเขตที่ติดต่อกัน ต่างฝ่ายต่างก็อ้างว่า ตนเป็นเจ้าของ และก็มิได้พยายามนำสืบให้ประจักษ์แจ้งว่าเป็นของใครแน่ จำเลยตัดกิ่งกระถินโดยจำเลยถือว่าเป็นของของจำเลย ดังนี้ จะเรียกว่าจำเลยบังอาจทำอันตรายทรัพย์ของผู้อื่นยังไม่ได้ จึงพิพากษาให้ยกฎีกาของโจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1419/2493 อัยการประจำศาลจังหวัดยโสธร โจทก์ นางบับพา ศรีสมศักดิ์ จำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 43 , ม. 324