ฎีกาที่ 1478/2493

ทายาทได้แบ่งปันมรดกกันเป็นส่วนสัดและเข้าครอบครองเป็นกิจปฏิบัติถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ภายหลังจะเถียงว่าการแบ่งใช้ไม่ได้ เพราะไม่ได้ทำเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1750 วรรคหลังย่อมไม่ได้เพราะการแบ่งได้กระทำถูกต้องตามมาตรา 1750 วรรคแรกแล้ว

โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท โดยอ้างว่าเป็นของบิดามารดาโจทก์ แล้วตกทอดเป็นมรดกตกแก่โจทก์จำเลย บุกรุก ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า มรดกรายนี้ได้มีการแบ่งกันในระหว่างทายาทรวมทั้งโจทก์ด้วย ในปีเดียวกับที่โจทก์ฟ้องคดีเฉพาะนาพิพาทตกได้แก่จำเลยครอบครองมาโดยชอบแล้ว สำหรับโจทก์ได้รับส่วนแบ่งนาแปลงอื่นไปแล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิอันใดในที่นาพิพาท จึงพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า การแบ่งมรดกมิได้ทำเป็นหนังสือตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1750 วรรคหลัง ต้องเป็นโมฆะ ศาลฎีกาเห็นว่า ตามมาตรา 1750 วรรคแรกมีว่า "การแบ่งปันทรัพย์มรดกนั้น อาจทำได้โดยทายาทต่างเข้าครอบครองทรัพย์สินเป็นส่วนสัด" นารายนี้ได้แบ่งกันเป็นส่วนสัดและเข้าครอบครองแล้ว เป็นกิจปฏิบัติอันถูกต้องตามกฎหมาย โจทก์อ้างวรรคหลังมาตรา 1750 ไม่ตรงกับรูปคดี จึงฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1478/2493 นางพวง เฉียงมา โจทก์ นายผึ้ง อ่อนเจ็ก ที่ 1 นายฟุ้ง เลิกนุช ที่ 2 จำเลย ป.พ.พ. ม. 1750