ฎีกาที่ 1438/2493

โจทก์ฟ้องจำเลยขอไถ่ถอนการขายฝากที่ดิน แล้วตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความยอมให้โจทก์ไถ่ถอนได้ภายในกำหนด 2 เดือน ศาลพิพากษาตามยอม ครั้นครบกำหนดแล้ว โจทก์ไม่นำเงินไปขอไถ่ถอน เพิ่งจะเอาเงินไปขอไถ่ถอนภายหลัง จำเลยจึงไม่ยอมให้ไถ่ถอน โจทก์ไปร้องต่อศาลศาลสั่งไม่บังคับให้ แต่โจทก์ก็มิได้อุทธรณ์ฎีกาคำสั่งศาล กลับนำคดีมาฟ้องขอให้ศาลบังคับให้จำเลยยอมให้โจทก์ไถ่ถอนที่ดินแปลงนี้อีก ดังนี้ ถือว่าเป็น ฟ้องซ้ำ

คดีได้ความว่า เดิมโจทก์ฟ้องขอไถ่ที่ดินแปลงนี้จากจำเลยตามสัญญาขายฝาก ซึ่งได้ขายฝากกันไว้เป็นเงิน 2,500 บาท จำเลย ให้การต่อสู้ว่า ภายหลังจากการขายฝากโจทก์ได้ยินยอมตกลงขายขาดให้จำเลยแล้ว ไม่ขอไถ่ถอนคืน ที่ดินจึงตกเป็นกรรมสิทธิ์แก่จำเลยแล้ว และไม่ยอมให้ไถ่ ในที่สุดโจทก์จำเลยตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันให้โจทก์ไถ่ถอนการขายฝากที่ดินแปลงนี้คืนได้เป็นเงิน 6,000 บาท กำหนดเวลา 2 เดือน นับแต่วันทำยอม ครบกำหนดโจทก์มิได้นำเงินไปไถ่ จนล่วงเวลาต่อมาอีก 5 เดือนเศษ จึงได้มาร้องขอไถ่ ศาลชั้นต้นเรียกจำเลยมาสอบถาม จำเลยแถลงว่า โจทก์ผิดนัดแล้ว ไม่ยอมให้ไถ่ ศาลชั้นต้นจึงสั่งไม่บังคับให้จำเลยให้รับเงินค่าไถ่ถอนตามที่โจทก์ร้องขอ โจทก์มิได้อุทธรณ์ฎีกาคำสั่งของศาล กลับนำคดีมาฟ้องเป็นคดีนี้ ขอให้ศาลบังคับจำเลยให้รับเงินค่าไถ่ที่ดินนี้จำนวน 6,000 บาทจากโจทก์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า เป็น ฟ้องซ้ำ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ ศาลได้พิพากษาคดีตามสัญญาประนีประนอมยอมความแล้ว ประเด็นข้อทุ่มเถียงทั้งหลายอื่นก็เป็นอันหมดสิ้นไปฝ่ายใดจะย้อนกลับไปยกขึ้นมาว่ากล่าวอ้างเป็นเหตุเรียกร้องหรือฟ้องร้องแก่กันต่อไปอีก หาได้ไม่ การบังคับคดีต้องดำเนินไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความกัน เมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งอย่างไรในการบังคับคดี โจทก์เห็นว่าไม่ชอบด้วยเหตุผลประการใด ก็มีสิทธิที่จะอุทธรณ์คำสั่งต่อไปได้ แต่โจทก์ไม่ได้กระทำตามสิทธิของตนกลับนำมาฟ้องร้องเป็นคดีใหม่ขึ้นมาในลักษณะขอไถ่ถอนการขายฝากเช่นเดิมนั้นเอง จึงเป็น ฟ้องซ้ำ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1438/2493 นายประเสริฐ จรัสศรี โจทก์ นายวิเชียร แก้วเพ็ชรพลาย จำเลย ป.วิ.พ. ม. 138 , ม. 144 , ม. 148 ป.พ.พ. ม. 852