ฎีกาที่ 1202/2493

โจทก์เคยฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่าของโจทก์ ศาลตัดสินคดีถึงที่สุดแล้ว โจทก์จะมาฟ้องในมูลกรณีเดียวกันนั้นโดยอ้างว่าศาลฎีกาได้ พิพากษาวางหลักในเรื่องว่าสถานที่อย่างไรจึงเป็นเคหะอีกไม่ได้ เป็นการ ฟ้องซ้ำ

โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่าของโจทก์อ้างว่าจำเลยใช้สถานที่เช่าเป็นสถานที่ค้าขายและอยู่ในทำเลการค้า เมื่อหมดสัญญา โจทก์ได้บอกเลิกการเช่าแล้ว จำเลยไม่ยอมออก จำเลยต่อสู้ว่า ห้องเช่าเป็นเคหะ ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ และว่า ฟ้องซ้ำ ชั้นชี้สองสถานคู่ความรับกันว่า 1. คู่ความในคดีแดงที่ 170/2490 ของศาลแขวงพระนครใต้เป็นคู่ความคนเดียวกัน 2. ที่รายพิพาทแห่งเดียวกัน 3. การเช่าเนื่องจากสัญญาเดิมที่พิพาทอยู่ในคดีแดงที่ 170/2490 นั้น ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยต้องกันว่า เป็นการ ฟ้องซ้ำ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คดี 2 เรื่องนี้มูลกรณีเดียวกัน คู่ความคนเดียวกัน และเหตุที่อ้างในฎีกาว่า เพราะศาลฎีกาวางหลักไว้ในคำพิพากษาฎีกาที่ 1099-1147/2491 ว่า สถานที่อย่างไรเป็นเคหะโจทก์จึงฟ้องคดีนี้ขึ้น คำวินิจฉัยของศาลฎีกาก็วินิจฉัยตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ เมื่อคดีเรื่องก่อนถึงที่สุดเด็ดขาดไปแล้ว โจทก์จะมาฟ้องคดีนี้อีกไม่ได้ เป็นการ ฟ้องซ้ำ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1202/2493 พระยาวิทูรธรรมพิเนต โจทก์ นายตั้งก๊กดี จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ป.วิ.พ. ม. 148