ฎีกาที่ 1573/2493

ทายาทคนหนึ่งฟ้องเรียกทรัพย์มรดกของผู้ตายจากผู้ที่ยึดถือไว้ จนชนะคดีได้ทรัพย์มรดกนั้นมา ภายหลังเจ้ามรดกตายเกิน 1 ปีแล้ว ดังนี้ ทายาทคนอื่นจะฟ้องขอแบ่งมรดกนี้จากทายาทผู้ได้มรดกมานั้นอีก ย่อมถือว่า ขาด อายุความ มรดกตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1754

โจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดกของนายยวนผู้ตายจากจำเลยผู้ร้องสอดร้องสอดเข้ามาขอแบ่งด้วย จำเลยต่อสู้คดีหลายประการและตัดฟ้องว่าคดีขาด อายุความ คู่ความแถลงรับกันว่า ทรัพย์ตามบัญชีท้ายฟ้องเป็นมรดกที่จะตกทอดไปยังโจทก์ จำเลยและผู้ร้องสอด แต่โจทก์ฟ้อง และผู้ร้องสอดร้องขอแบ่งมรดกรายนี้เกิน 1 ปี นับแต่วันเจ้ามรดกตาย โจทก์กับผู้ร้องสอดได้ทราบถึงความตายของเจ้ามรดกแล้ว ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า คดีขาด อายุความ พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ข้อเท็จจริงได้ความว่า เดิมจำเลยเป็นโจทก์ฟ้องเรียกมรดกรายนี้จากนางยัง เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2490 นางยังสู้คดีว่า นายยวนผู้ตายทำพินัยกรรมให้แก่นางยัง คู่ความในคดีนั้นฟังคำพิพากษาฎีกาเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 2492 ว่า พินัยกรรมแบบเอกสารฝ่ายเมืองเป็นโมฆะ ให้จำเลยในคดีนี้ ซึ่งเป็นโจทก์ในคดีเรื่องนั้นชนะคดี ศาลฎีกาเห็นว่า อายุความ มรดก 1 ปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1754 วรรคต้นเริ่มนับแต่เมื่อเจ้ามรดกตายหรือนับแต่เมื่อทายาทโดยธรรมรู้ หรือควรได้รู้ถึงความตายของเจ้ามรดกฉะนั้นคดีนี้จึงขาด อายุความ 1 ปีแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1573/2493 นายแปลก หมู่มาก โจทก์ นายเผือก อัจกลับ จำเลย ผู้ร้องสอด จำเลย นางภู เงื้อมผา จำเลย ป.พ.พ. ม. 1754 , ม. 173