ฎีกาที่ 2032/2492

ที่ดิน ที่เวนคืนส่วนหนึ่งได้ทำเป็นถนนคอนกรีต นอกนั้นได้ถมดินปรับเป็นลานหญ้าปลูกต้นไม้ติดตั้งเสาโคมไฟฟ้าใน 5 ปี เพื่อขยายถนน ดังนี้ ถือว่า ได้ใช้ในการสาธารณูปโภคตามความมุ่งหมายของ พ.ร.บ.เวนคืนฯ แล้ว อนึ่งถนนตาม พ.ร.บ.ทางหลวงมิได้หมายเฉพาะส่วนที่เป็นถนนแท้ๆแต่ยังคลุมถึงที่ซึ่งเป็นส่วนอุปกรณ์ของถนนด้วย

โจทก์ฟ้องว่า ที่ดิน ของโจทก์ที่ถูกเวนคืน ตามพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ ทางราชการได้ใช้ไปประมาณ 194 ตารางวา ส่วนอีก 543 ตารางวาทางราชการไม่ได้ใช้ในการขยายร่วมถนนใน 5 ปี จึงขอเรียกคืน จำเลยให้การว่า ทางราชการได้ใช้และกำลังใช้ในการสาธารณูปโภค ข้อเท็จจริงได้ความว่า ที่ที่เวนคืนในบริเวณเส้นสีแดงหล่อด้วยคอนกรีตโดยรอบ และในบริเวณเส้นสีเขียวนอกเส้นสีแดงได้ถมดินเรียบร้อยเป็นลานหญ้าปลูกต้นไม้และติดตั้งเสาโคมไฟฟ้า ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า ที่ที่เวนคืนได้ใช้ในการสาธารณูปโภคตามสภาพของ ที่ดิน ภายใน 5 ปี ตามความมุ่งหมายของพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ เพื่อขยายร่วมถนนแล้วให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เป็นการจัดทำภายในเขตเนื้อที่ที่เวนคืนและได้จัดทำใน 5 ปีนับแต่วันใช้พระราชบัญญัติเวนคืนฯ อนึ่งตามพระราชบัญญัติทางหลวงนั้นพึงเห็นได้ว่า ถนนนั้นมิใช่หมายความเฉพาะส่วนที่เป็นถนนแท้ ๆ แต่ยังคลุมถึงที่ซึ่งเป็นส่วนอุปกรณ์ของถนนด้วย พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2032/2492 นางอมร ดรุณรักษ์ โจทก์ กระทรวงมหาดไทย จำเลย พ.ร.บ.ว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ.2477 พ.ร.บ.จัดวางการรถไฟและทางหลวง พ.ศ.2464