ฎีกาที่ 1591/2492

ผู้รับ จำนอง ที่ดินมีโฉนดโดยทำสัญญา จำนอง ที่หอทะเบียนอาจอ้างว่าตนเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงนั้นได้ โดยนำสืบว่า ผู้ จำนอง ได้ขายที่ที่ จำนอง โดยได้รับเอาเงินเพิ่มไปแล้วมอบที่ดินให้ผู้รับ จำนอง ครอบครองปรปักษ์มาเกิน 10 ปี แล้ว

โจทก์ฟ้องว่า นางเรือนมารดาจำเลยได้ทำสัญญา จำนอง ที่ดินโฉนดที่ 1389 ให้ไว้แก่โจทก์ นางเรือนมิได้ชำระดอกเบี้ยโจทก์ทวงถาม นางเรือนก็ยอมสละสิทธิที่ดินที่ จำนอง ให้หลุดเป็นสิทธิแก่โจทก์ และมอบที่ดินนี้ให้โจทก์ปกครองอย่างเจ้าของเกินกว่า 10 ปีแล้ว บัดนี้นางเรือนตาย จึงขอให้ศาลแสดงว่าที่ดินโฉนดที่ 1389 เป็นสิทธิแก่โจทก์ ห้ามมิให้จำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้อง จำเลยต่อสู้ว่านางเรือนมิได้ค้างชำระดอกเบี้ย จำเลยได้ชำระดอกเบี้ยบ้างให้โจทก์เก็บผลประโยชน์ต่างดอกเบี้ยบ้าง นางเรือนไม่เคยสละที่ดินแปลงนี้หลุดเป็นสิทธิแก่โจทก์ นางเรือนและจำเลยได้ขอไถ่ถอนเสมอ แต่โจทก์บิดพริ้วต่าง ๆ ไม่ยอมให้ไถ่ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ความตามที่โจทก์นำสืบว่าเมื่อนางเรือน จำนอง ได้ 5 ปี ค้างดอกเบี้ย ได้ตกลงขายโดยเพิ่มเงินอีก 40 บาท โจทก์ได้ครอบครองที่แต่นั้นมา พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1591/2492 นายซั้ว จันตรา โจทก์ นางไปล่ อินทรแสวง จำเลย ป.พ.พ. ม. 453 , ม. 702 , ม. 1382 ป.วิ.พ. ม. 84