ฎีกาที่ 1150/2492

นิติกรรม จำนอง ที่ดินทำขึ้นภายหลังใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์บรรพ 3 ถือเอานิติกรรมที่ปรากฏ ตามทะเบียนเป็นสำคัญ หากจะมีการเปลี่ยนแปลง ก็ต้องเปลี่ยนทางทะเบียน พฤติการณ์ที่ผู้ จำนอง ให้ผู้รับ จำนอง ทำต่างดอกเบี้ย จึงหาทำให้นิติกรรมกลายเป็นขายฝากไม่

โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้ จำนอง ที่นาไว้กับจำเลย ทำสัญญากันที่หอทะเบียนที่ดิน และโจทก์ได้มอบที่นาให้จำเลยทำต่างดอกเบี้ยจำเลยไม่ยอมให้ไถ่ จึงขอให้ศาลบังคับ จำเลยให้การว่า เมื่อโจทก์รับแล้วว่า การ จำนอง รายนี้ จำเลยทำนาต่างดอกเบี้ย พฤติการณ์เข้าบทขายฝาก ครบสิบปีหลุดเป็นสิทธิแก่จำเลยตามกฎหมาย คู่ความขอให้ศาลวินิจฉัยว่ากิริยาที่โจทก์จำเลยประพฤติต่อกันจะเป็นการขายฝากหรือ จำนอง คู่ความไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นเห็นเป็นการขายฝาก เมื่อไม่ไถ่ภายใน 10 ปี หมดสิทธิพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นการ จำนอง พิพากษาให้จำเลยรับชำระหนี้และปฏิบัติการไถ่ถอน จำนอง ที่นาคืนแก่โจทก์ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า นิติกรรม จำนอง ที่ดินรายนี้ทำขึ้นภายหลังใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 3 แล้ว ต้องถือเอานิติกรรมที่ปรากฏตามทะเบียนเป็นสำคัญ หากจะมีการเปลี่ยนแปลง ก็ต้องเปลี่ยนแปลงทางทะเบียน ประกอบทั้งการขายฝากตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ถือว่าการขายฝากกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินตกไปยังผู้ซื้อหากแต่ผู้ขายอาจไถ่คืนได้ ฉะนั้นพฤติการณ์ที่ผู้ จำนอง ให้ผู้รับ จำนอง ทำต่างดอกเบี้ย จึงหาทำให้นิติกรรมกลายเป็นขายฝากไปไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1150/2492 นางน้อย จันทา โจทก์ นายเหลือ พ่อค้าทอง จำเลย ป.พ.พ. ม. 702 , ม. 714 , ม. 491 , ม. 1298 , ม. 1299