ฎีกาที่ 1884/2492

จำเลยต่อสู้ว่า หนี้ค่าสุกรเกิดจากการ ซื้อขาย อันมีวัตถุประสงค์ขัดต่อกฎหมายจะต้องนำสืบให้ปรากฏว่าโจทก์ได้สมคบในการฝ่าฝืนประกาศของเจ้าพนักงานควบคุมฯด้วย คดีแพ่งที่จะถือตามข้อเท็จจริงในคดีอาญานั้น ต้องปรากฏว่าคู่ความในคดีอาญากับในคดีแพ่งเป็นคนเดียวกันและศาลพิพากษาคดีอาญาโดยอาศัยข้อเท็จจริงดังนั้น ศาลอาจฟังหลักฐานไม่ตรงกับถ้อยคำคู่ความที่อำเภอบันทึกไว้ได้ ไม่เป็นการสืบแก้ไขเอกสาร เพราะไม่ใช่เรื่องที่กฎหมายบังคับให้ต้องมีเอกสารมาแสดง

ได้ความว่า โจทก์ขายสุกรให้จำเลย ชำระราคาบางส่วนแล้วจำเลยนำสุกรไปถูกจับฐานยักย้ายสุกรออกนอกเขต ซึ่งในคดีอาญาเรื่องนั้น ศาลพิพากษายกฟ้องโจทก์ฟ้องเรียกเงินที่ค้าง จำเลยปฏิเสธ และว่ามูลหนี้เกิดจากการทุจริตโดยโจทก์สมคบด้วยในการยักย้ายสุกร ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้จำเลยชำระค่าสุกรที่ค้าง จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ว่าการ ซื้อขาย มีวัตถุประสงค์ขัดต่อกฎหมายนั้น จำเลยไม่ได้นำสืบว่าโจทก์ได้รู้เห็นสมคบในการฝ่าฝืนประกาศของเจ้าพนักงานควบคุม แต่ปรากฏว่าจำเลยบอกโจทก์ว่ามีใบอนุญาตแล้ว เรื่องจำเลยจะให้ถือข้อเท็จจริงในคดีอาญาเรื่องก่อนมาพิพากษาในคดีแพ่งนั้น โจทก์ไม่ได้เป็นคู่ความในคดีอาญานั้นและคดีอาญาศาลไม่ได้ฟังข้อเท็จจริงดังจำเลยอ้าง ที่ศาลฟังข้อเท็จจริงชั้นศาลไม่ตรงกับถ้อยคำโจทก์ชั้นอำเภอในเรื่องเงินที่ค้างชำระนั้น ไม่เป็นการนำสืบแก้ไขเอกสารเพราะไม่ใช่เรื่องที่กฎหมายบังคับให้ต้องมีเอกสารมาแสดง ตามมาตรา 94 เป็นแต่อำเภอบันทึกถ้อยคำโจทก์ไว้ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1884/2492 นายพยอม บุญชัยศรี โจทก์ นายชวน บุญประเสริฐ หรือริ้ว บางยาง จำเลย ป.พ.พ. ม. 113 ป.วิ.อ. ม. 46 ป.วิ.พ. ม. 94