ฎีกาที่ 516/2492

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ไม่อุทธรณ์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้องได้ จำเลยที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาปล่อย แต่ยังไม่ได้ฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ โจทก์ไม่มีสิทธิฎีกาสำหรับจำเลยคนนั้น โจทก์ยื่นฎีกาก่อนวันจำเลยฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ โจทก์ไม่มีสิทธิฎีกา

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย 4 คน คือ นายมี นายเกี้ยนห้วยนายดำและนายทิน ฐานปล้นทรัพย์ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยทั้งหมดตามฟ้อง นอกจากนายทินจำเลยให้ยกฟ้อง นายมีนายดำจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยทั้งหมด โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีส่วนตัวนายทินจำเลยถึงที่สุดเพียงศาลชั้นต้น เพราะโจทก์ไม่อุทธรณ์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฎีกาขอให้ลงโทษนายทินจำเลยได้ ส่วนนายเกี้ยนห้วยจำเลย ปรากฏว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาปล่อย แต่ยังไม่ได้ฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฎีกา ฝ่ายนายมีจำเลยฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2491 แต่โจทก์ยื่นฎีกาเมื่อวันที่ 7 เดือนเดียวกัน ก่อนวันที่นายมีฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฎีกาเช่นเดียวกัน คดีคงมีปัญหาเฉพาะนายดำจำเลย ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่านายดำจำเลยสมคบกับผู้ร้ายทำการ ชิงทรัพย์ รายนี้ พิพากษายืนในข้อที่ให้ปล่อยนายดำจำเลย ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 516/2492 อัยการภูเก็ต โจทก์ นายมี อ่อนละมุน ที่ 1 นายเกี้ยนห้วย เย็นจิตร์ ที่ 2 นายดำ ทิพย์รส ที่ 3 นายทิน ทิพย์รส ที่ 4 จำเลย ป.วิ.อ. ม. 216 , ม. 15 , ม. 188 ป.วิ.พ. ม. 147