ฎีกาที่ 1182/2491

โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยครั้งหนึ่ง ศาลพิพากษายกฟ้องเพราะโจทก์สืบไม่ได้ความแน่นอนว่า โจทก์เป็นเจ้าของ ที่ดิน โจทก์จึงกลับมาฟ้องขับไล่จำเลยออกจาก ที่ดิน รายเดียวกันอีก ดังนี้ เป็นการฟ้องซ้ำเพราะเมื่อโจทก์สืบไม่สมตามคำฟ้อง ศาลก็พิพากษายกฟ้องได้ โดยไม่จำเป็นต้องชี้ขาดว่า ที่ดิน นั้นเป็นของจำเลยหรือของใคร จึงถือได้ว่าในคดีก่อนศาลได้ชี้ขาดในประเด็นแห่งคดีแล้ว

โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยกับบริวารออกจาก ที่ดิน ของโจทก์จำเลยให้การว่า ที่ดิน ไม่ใช่ของโจทก์ และโจทก์ได้ฟ้องขับไล่จำเลยในคดีก่อนศาลได้พิพากษายกฟ้องมาแล้วครั้งหนึ่ง ตามสำนวนคดีแพ่งแดงที่ 123/2489 โจทก์กลับมาฟ้องจำเลยในกรณีและประเด็นเดียวกัน โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้อง ศาลชั้นต้นสอบโจทก์ ๆ รับว่า ที่ดิน ที่โจทก์ฟ้องคดีนี้โจทก์เคยฟ้องขับไล่ตามคดีแพ่งแดงที่ 123/2489 ศาลชั้นต้นเห็นว่า คดีก่อนยังไม่ได้ชี้ขาดว่า ที่ดิน รายพิพาทเป็นของโจทก์หรือไม่ จึงไม่เป็นการฟ้องซ้ำ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ที่ดิน เป็นของโจทก์พิพากษาให้ขับไล่ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเป็นฟ้องซ้ำพิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีก่อนกับคดีนี้ คู่ความคนเดียวกันคำฟ้องและประเด็นในคดีก็เหมือนกัน และเห็นว่าคำวินิจฉัยของศาลในคดีก่อนเป็นคำชี้ขาดในประเด็นที่ว่า โจทก์เป็นเจ้าของ ที่ดิน รายพิพาทนี้หรือไม่ การฟ้องคดีนี้จึงเป็นการฟ้องซ้ำ โจทก์คัดค้านว่า ศาลจะต้องชี้ขาดว่า ที่ดิน เป็นของใครแล้วจึงจะได้ชื่อว่าได้ชี้ขาดในประเด็นนั้น เห็นว่า เมื่อโจทก์สืบไม่สมตามคำฟ้องศาลก็พิพากษายกฟ้องได้ โดยไม่จำเป็นต้องชี้ขาดว่า ที่ดิน นั้นเป็นของจำเลยหรือของใคร พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1182/2491 นายคง พวงอุบล ที่ 1 นายเพ็ง บุญญพันธ์ ที่ 2 โจทก์ นายกลีบ ผลาเผือก จำเลย ป.วิ.พ. ม. 144 , ม. 148 ป.พ.พ. ม. 1336