ฎีกาที่ 1018/2491

จำเลยทำสัญญา จำนอง ที่พิพาทไว้กับโจทก์ แต่จำเลยไม่มีความสามารถจะไถ่ จึงทำสัญญาจะขายที่พิพาทให้แก่โจทก์ ดังนี้ สัญญาจะซื้อขายเป็นนิติกรรมอีกอันหนึ่งต่างหาก จากสัญญา จำนอง ไม่เกี่ยวกัน ย่อมสมบูรณ์ ใช้ได้ตามกฎหมาย

ความว่า จำเลยได้ จำนอง ที่ดินรายพิพาทไว้กับโจทก์เป็นเงิน 450 บาท ดอกเบี้ยค้างตลอดมา จำเลยไม่สามารถไถ่ และต้องการเงินอีก จึงตกลงทำสัญญาจะขายให้แก่โจทก์เป็นเงิน 1,500 บาท ได้รับเงินมัดจำไว้ 340 บาท แล้วจำเลยได้ไปร้องขอขายที่อำเภอตามสัญญาอำเภอได้ออกประกาศโฆษณาตามระเบียบแล้ว ครั้นถึงกำหนด จำเลยกลับใจไม่ยอมขาย และเข้าทำนาในที่ซึ่งจะขาย โจทก์จึงฟ้องขอให้บังคับจำเลยโอนกรรมสิทธิ์ที่พิพาท และใช้ค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้โจทก์ชนะคดี จำเลยฎีกาข้อกฎหมายว่าสัญญาจะซื้อขายนั้นกระทบกระเทือนสัญญา จำนอง ให้ระงับสิ้นไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 744(6) จึงไม่สมบูรณ์ตาม มาตรา 711 ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อกฎหมายที่จำเลยอ้างเป็นเรื่องที่มีข้อตกลงเนื่องจากสัญญา จำนอง นั้นเอง ที่จะให้ผู้รับ จำนอง เข้าเป็นเจ้าของทรัพย์สินที่ จำนอง นอกจากตามบทบัญญัติทั้งหลายว่าด้วยการบังคับ จำนอง แต่ในคดีนี้ สัญญาจะซื้อขายที่โจทก์ขอบังคับจำเลยให้ปฏิบัติตามนั้นเป็นนิติกรรมอีกอันหนึ่งต่างหากจากสัญญา จำนอง ไม่เกี่ยวกัน ย่อมสมบูรณ์ใช้บังคับได้ตามกฎหมาย พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1018/2491 นายเจริญ ทรัพย์เพิ่มพูล โจทก์ นายว่อง สุวรรณโชติ จำเลย ป.พ.พ. ม. 711 , ม. 744 (6) , ม. 454