ฎีกาที่ 213/2491

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเคยเรียกเก็บ ภาษี โรงร้านจากจำเลยปีละ 100 บาท ในปี 2487 จำเลยเรียกให้ชำระ 2,105 บาท 42 สตางค์ เป็นการเกินความจริง และคลาดเคลื่อนจากหลักเกณฑ์จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยคืนเงินที่เกิน 2,005 บาท 42 สตางค์ พร้อมทั้งดอกเบี้ย จำเลยต่อสู้ว่า เก็บ ภาษี 2,105 บาท 42 สตางค์ ไม่เกินจากความจริงและไม่คลาดเคลื่อนต่อหลักเกณฑ์ ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่ดินและโรงเรือนทำเลที่ตั้งของโรงงานค่าของส่วนควบ เห็นควรให้เช่าเดือนละ 1,600 บาท ปีหนึ่ง 19,200 บาท ซึ่งเมื่อคำนวนแล้วควรเป็นค่า ภาษี 800 บาท จึงให้จำเลยคืนเงิน 1,305 บาท 42 สตางค์แก่โจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตาม พ.ร.บ. ภาษี โรงเรือนและที่ดิน พ.ศ. 2475 มาตรา 31 นั้น ไม่ได้หมายความว่าศาลมีอำนาจเพียงชี้ขาดว่าการประเมินนั้นได้ กระทำถูกหรือไม่ถูกเท่านั้น แต่ศาลย่อมมีอำนาจชี้ขาดจำนวนเงินที่ประเมินด้วยได้ และเห็นว่าศาลชั้นต้นประเมินสถานที่ และคำนวณว่าควรเสีย ภาษี ปีละ 800 บาทนี้ ไม่เห็นมีเหตุจะแก้ไข ส่วนที่โจทก์ขอเงินคืน 2,005 บาท 42 สตางค์ แต่ศาลคืน 1,305 บาท 42 สตางค์ นั้น ไม่เป็นการตัดสินเกินคำขอพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 213/2491 บริษัทนันทผลพานิชจำกัด โดยคุณหญิงชั้ว เช็งประดินันท์ภูมิรัตน์ กรรมการ นายกอท้วงสิว แซ่กอ ผู้รับมอบอำนาจ โจทก์ เทศบาลตำบลหาดใหญ่ โดยนายปิติ เชาวนพงศ์ เป็นนายกเทศมนตรี จำเลย พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 ป.วิ.พ. ม. 142