ฎีกาที่ 860/2490

ฟ้องแบ่งแยกที่โดยอ้างว่า เป็น มรดก ตกทอดมาแต่บรรพบุรุษและแบ่งแยกกันปกครองแล้ว ต่อมาได้ตกลงให้บิดาจำเลยลงชื่อในโฉนด แต่ที่ดินก็คงปกครองตามเดิมเป็นเวลากว่า 30 ปี แม้ทางพิจารณาปรากฏว่าบรรพบุรุษฝ่ายโจทก์ตายก่อนหรือหลังบิดาจำเลยลงชื่อในโฉนดก็ไม่เป็นข้อสำคัญ และไม่เป็นเหตุให้โจทก์แพ้คดี

โจทก์ฟ้องว่า เดิมที่ดินโฉนดที่ 2218 เป็นของบรรพบุรุษแล้วเป็น มรดก ตกทอดมายังโจทก์ จำเลย และได้แบ่ง มรดก ปกครองเป็นส่วนสัดตลอดมา เมื่อประมาณ 34 ปีมานี้ เจ้าพนักงานไปรังวัด บรรดาญาติพี่น้องตกลงให้บิดาจำเลยลงชื่อในโฉนด ส่วนที่ดินต่างปกครองมาตามเดิม โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่า โจทก์มีกรรมสิทธิ์ตามที่ปกครองมา และขอแบ่งแยกโฉนด ศาลชั้นต้นฟังว่า โจทก์อาศัย จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้โจทก์ชนะคดี จำเลยฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่จำเลยฎีกาว่า ตามเอกสารปรากฏว่านางพลับ (มารดาและทวดโจทก์) ยังมีชีวิตอยู่ขณะนายเพ็ชร (บิดา จำเลย) นำรังวัดที่ดิน (เพื่อออกโฉนด) เป็นการขัดแย้งกับฟ้องและคำพยานโจทก์นั้น เห็นว่าโจทก์ฟ้องอ้างกรรมสิทธิ์ที่ดินอันเป็น มรดก ซึ่งต้นตระกูลของฝ่ายโจทก์ได้ปกครองมาแล้ว โจทก์จึงปกครองสืบมา ฉะนั้นนางพลับตายก่อนหรือภายหลังนายเพ็ชร์นำเจ้าพนักงานรังวัด ก็ไม่เป็นข้อสำคัญแห่งฟ้อง และไม่เป็นเหตุให้โจทก์แพ้คดี ส่วนข้อเท็จจริงเห็นชอบด้วยคำพิพากษาศาลอุทธรณ์จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 860/2490 นางแผ้ว พานสุดใจ กับพวก โจทก์ นางพัด งานพร้อม กับพวก จำเลย ป.พ.พ. ม. 1382 , ม. 1599 , ม. 1750 ป.วิ.พ. ม. 142 , ม. 172