ฎีกาที่ 947/2490

การ เช่า เคหะอันอยู่ในบังคับแห่งพ.ร.บ.ควบคุมค่า เช่า ในภาวะคับขัน พ.ศ.2486 นั้น ถ้ามิได้ใช้อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่แล้ว ย่อมไม่ใช่เคหะตามความหมายแห่งพ.ร.บ.ควบคุมค่า เช่า ในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2)2488ผู้ให้ เช่า ย่อมมีสิทธิบอกเลิกสัญญา เช่า ภายในบังคับแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ในระหว่างเวลาที่ใช้พ.ร.บ.ควบคุมค่า เช่า ในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2)2488 ได้ ในคดีที่คู่ความฎีกาในข้อกฎหมายถ้าศาลฎีกาเห็นว่าศาลล่างทั้งสองยังมิได้พิจารณาวินิจฉัยข้อเท็จจริงอันเป็นสาระสำคัญในประเด็น ก็มีอำนาจให้ศาลชั้นต้นพิจารณาข้อเท็จจริงแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดีได้

โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากเคหะที่ เช่า โดยอ้างว่า บอกเลิกสัญญา เช่า แล้ว จำเลยไม่ยอมออก ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ห้อง เช่า รายนี้มิได้ใช้เป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่แล้ว ย่อมไม่ใช่เคหะตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่า เช่า ในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2) 2488 โจทก์บอกเลิกสัญญาในระหว่างเวลาใช้ พระราชบัญญัติควบคุมค่า เช่า ในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2) 2488 หากได้กระทำถูกต้องตามบทบัญญัติแห่งประมวลแพ่งแล้ว สัญญา เช่า ย่อมระงับไป แต่ศาลชั้นต้นยังมิได้วินิจฉัยว่าการ เช่า รายนี้ตกอยู่ในบังคับแห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่า เช่า ในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2) 2488 หรือไม่ และการบอกเลิกสัญญา เช่า ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาข้อเท็จจริงแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 947/2490 นางขอม เพ็ชรานนท์ โจทก์ นางเพียร หรือกิมเพียร แซ่เตียม จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2488 ป.วิ.พ. ม. 240 (3)