ฎีกาที่ 667/2490

ในเรื่องห้ามขนสุราข้ามเขตโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้น จะถือเขตตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ไม่ได้ ถ้าหากโจทก์นำสืบถึงเขตตามพระราชบัญญัติ ภาษี ชั้นในไม่ได้ ก็ลงโทษจำเลยไม่ได้

คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขนสุราข้ามเขตจังหวัด ขอให้ลงโทษตามกฎหมาย ภาษี ชั้นใน จุลศักราช 1248 มาตรา 11, 12 และริบของกลาง ศาลชั้นต้นสืบพยานเรื่องเขตขนสุรา 1 ปากแล้ววินิจฉัยว่าเขตตำบลที่ห้ามขนสุราข้ามตามมาตรา 11 นั้น มีความหมายถึงเขตนายอากรซึ่งบัดนี้เขตนายอากรไม่มีแล้ว และไม่มีกฎหมายฉบับใดให้ใช้ตำบลตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่แทน จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ พิพากษาให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เขตตำบลต้องถือตามเขตตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ คดีนี้ปรากฏว่าจำเลยขนข้ามเขตจังหวัดอีกด้วยพิพากษากลับ ให้ลงโทษจำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามมาตรา 11 ประกอบด้วยมาตรา 15ย่อมแสดงความมุ่งหมายว่า การขนย้ายน้ำสุราจากตำบลหนึ่งไปถึงตำบลอื่นที่จะเป็นผิดฐานไม่ได้รับอนุญาตนั้น ก็คือขนไปต่างตำบลที่ตั้งของนายอากรแขวงเท่านั้น ต่อมาเมื่อได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติ ภาษี ชั้นในแก้ไขเพิ่มเติมแล้ว ก็ได้แต่งตั้งเจ้าพนักงานสำหรับเก็บ ภาษี ชั้นในแทนนายอากร แต่ไม่ปรากฏว่าเขตขนย้ายสุราตามพระราชบัญญัติ ภาษี ชั้นในนั้น ให้ถือตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่เมื่อโจทก์แสดงไม่ได้ว่า เขตตำบลตามกฎหมายที่กล่าวอ้างมีอยู่อย่างใดก็ไม่มีทางลงโทษจำเลยได้ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 667/2490 อัยการกองคดี โจทก์ นายไซมึ้ง จำเลย พ.ร.บ.ภาษีชั้นใน จ.ศ.1248 ม. 11 , ม. 12 , ม. 15 พ.ร.บ.ภาษีชั้นใน พ.ศ.2457