ฎีกาที่ 121/2490

ฟ้องหาว่า หมิ่นประมาท โดยกล่าวว่า จำเลยมีจดหมายอันมีข้อความ หมิ่นประมาท ถึง และว่า จำเลยส่งสำเนาโฆษณาไปยังอีกคนหนึ่งด้วยดังนี้ยังไม่เป็นการกล่าวต่อหน้าหรือกล่าวแก่คนสองคน ไม่ต้องด้วยความผิดฐาน หมิ่นประมาท ฟ้องความผิดฐาน หมิ่นประมาท นั้นเพียงแต่อ้างหนังสือที่ว่า หมิ่นประมาท มาท้ายฟ้องไม่พอ จะต้องระบุในฟ้องให้ชัดเจนด้วยว่า ข้อความตอนไหนเป็นการ หมิ่นประมาท โจทก์

โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้รับหนังสือจากจำเลย อันมีข้อความ หมิ่นประมาท โจทก์หลายอย่าง เช่นว่า โจทก์เป็นคนเลวทราม ทั้งการกระทำและคำพูดซึ่งหมายความว่า เป็นคนชั่วร้ายที่สุดไม่มีอะไรจะชั่ว เช่น ลัก ฉ้อ ยักยอกเป็นต้นดังปรากฏท้ายฟ้อง และโจทก์ทราบว่าจำเลยส่งสำเนาโฆษณาไปยังอธิบดีกรมโยธาเทศบาลด้วย ขอให้ลงโทษตาม มาตรา 282, 286 ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อความในจดหมายของจำเลยหาได้มีข้อความว่า โจทก์เป็นผู้ร้ายปล้น ฉ้อ ยักยอกดังกล่าวในฟ้องไม่ และโจทก์มิได้กล่าวในฟ้องให้ชัดแจ้งว่าข้อความใด วรรคใด ตอนใดที่เป็นที่เสียหายต่อชื่อเสียงของโจทก์ และเรื่องนี้มิใช่กล่าวต่อหน้าหรือกล่าวต่อคนสองคน จึงไม่ต้องด้วยลักษณะ หมิ่นประมาท จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 121/2490 นางทองคำ ตรุษานนท์ โจทก์ นายชวลิต ชวลิตปรีชา จำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (5) กฎหมายลักษณะอาญา ม. 282