ฎีกาที่ 76/2489

ยืมทองรูปพรรณไปแล้วเอาไปจำนำหลุด ผู้ยืมยอมใช้ราคาให้ผู้ให้ยืม ผู้ให้ยืมยอมตกลง ดังนี้ ผู้ให้ยืมจะมาฟ้องขอให้คืนทองที่ยืมหรือใช้ราคาในปัจจุบันไม่ได้ ได้แต่ให้ใช้ราคาทองในเวลาที่ที่มาบอกกล่าวและตกลงกัน

ได้ความว่า เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2478 บิดามารดา จำเลยไปขอยืมเงินโจทก์ โจทก์ไม่มีเงินจึงมอบทองรูปพรรณให้ไป ครั้นพ.ศ. 2481 บิดามารดาจำเลยมาบอกว่าทองจำนำหลุดเสียแล้ว ขอใช้เงิน 60 บาทก่อน ส่วนที่ค้างเอาไว้คิดกันภายหลัง โจทก์ยอมและผัดผ่อนกันเรื่อย ๆ มา บัดนี้โจทก์ฟ้องจำเลยในฐานะผู้รับ มรดก ให้คืนทองที่ยืมหรือใช้ราคาปัจจุบันซึ่งมีราคาหนักบาทละ 250 บาท ศาลชั้นต้นยกฟ้องโดยไม่เชื่อว่ามีการยืม ศาลอุทธรณ์ฟังว่ายืม แต่ให้จำเลยใช้ราคาทองในขณะที่จำนำทองแล้วหลุด โจทก์ฎีกาขอให้คืนทองหรือใช้ราคาทองปัจจุบัน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่บิดามารดาจำเลยขอชำระเงินและโจทก์ยอมรับเงินที่ผ่อนกับตกลงว่าส่วนที่ค้างเอาไว้คิดกันทีหลังนั้นเป็นที่เห็นได้ว่าตกลงกันเสร็จแล้วว่าจะชำระเป็นเงินโจทก์จะหวนกลับไปคิดเรียกเอาเป็นทองไม่ถูกต้อง จำต้องคิดเงินตามราคาทองบาทละ 22 บาทในตอนที่ผู้ยืมผิดสัญญาและตกลงกันใหม่นั้น จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 76/2489 นายรอด รัตนอุไร โจทก์ นายดองแก้ว วิสวามิตร์ กับพวก จำเลย ป.พ.พ. ม. 222 , ม. 321 , ม. 349 , ม. 640 , ม. 646