ฎีกาที่ 606/2489

โจทก์ฟ้องเรียกเงินค่า เช่า ที่ค้างชำระจากจำเลยเป็นเงิน 590.40 บาทจำเลยให้การว่าค้างชำระ 57.60 บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระค่า เช่า ที่ค้างแก่โจทก์เป็นเงิน 246.80 บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ชำระเพียง 57.60 บาท ดังนี้เป็นแก้ไขเล็กน้อย

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ เช่า นาของโจทก์ทำ จำเลยยอมให้ค่า เช่า ข้าว369 ถึงเป็นเวลา 1 ปี ครบกำหนดจำเลยไม่ยอมให้ค่า เช่า จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระค่า เช่า เป็นข้าวเปลือก 369 ถัง หรือเป็นเงิน 590 บาท 40 สตางค์ จำเลยให้การว่า ค่า เช่า นาคงค้างโจทก์อยู่ 36 ถังเท่านั้น ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยยังค้างค่า เช่า นาอยู่ 154 ถัง เป็นเงิน 246 บาท 80 สตางค์ พิพากษาให้จำเลยใช้เท่าที่ฟังข้อเท็จจริง จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยค้างค่า เช่า โจทก์เพียง 36 ถัง เป็นเงิน 57 บาท 60 สตางค์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ผลของคำพิพากษาทั้งสองศาลยังคงให้จำเลยใช้ค่า เช่า ที่ค้างแก่โจทก์ ผิดกันตรงที่ฟังข้อเท็จจริงต่างกันเรื่องค่า เช่า ที่ค้างเท่านั้น เห็นว่าคดีนี้ควรจัดว่าเป็นการแก้น้อยซึ่งต้องห้ามมิให้ฎีกาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ข้อกฎหมายที่โจทก์กล่าวในฎีกาว่า เมื่อโจทก์ได้รับชำระหนี้จากจำเลย ชอบที่จำเลยจะได้รับใบเสร็จหรือได้เวนคืนเอกสารสัญญา เช่า นั้น มิใช่เป็นข้อที่ได้ว่ากล่าวกันมา ไม่พึงเป็นเหตุที่จะให้โจทก์ฎีกาได้ ให้ยกฎีกาของโจทก์เสีย ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 606/2489 นางแช่ม ธัญญผล โจทก์ นายบัว คล้ายสุบรรณ จำเลย ป.พ.พ. ม. 537 ป.วิ.พ. ม. 248 , ม. 249