ฎีกาที่ 683/2488

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญา เช่า สวนของโจทก์โดยทำสัญญาปากเปล่า จำเลยทำผิดข้อตกลง โจทก์ให้จำเลยออกจากสวนแล้ว จำเลยไม่ยอมออก ขอให้ขับไล่จำเลยต่อสู้ว่าไม่ได้ผิดสัญญาและชำระค่า เช่า ไปครึ่งปีดังนี้ ถือว่าไม่ใช่กรณีฟ้องขอบังคับตามสัญญา เช่า ไม่ต้องห้ามตาม ม.538 และถือว่าจำเลยไม่มีข้อกล่าวอ้างถึงสิทธิใด ๆ ที่จะอยู่ในที่ของโจทก์ ศาลบังคับขับไล่จำเลยได้

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ เช่า สวนของโจทก์โดยทำสัญญาปากเปล่าไม่มีหนังสือ จำเลยผิดสัญญา จึงขอให้ขับไล่ จำเลยปฏิเสธว่า ไม่ได้ผิดสัญญาและให้ค่า เช่า ไปครึ่งปีแล้ว ศาลชั้นต้นเห็นว่า สัญญา เช่า รายนี้ไม่สมบูรณ์ตาม ป.พ.พ.ม.538 จำเลยไม่มีอำนาจที่จะเข้าไปทำในที่ของโจทก์ จึงพิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากที่สวน จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์ฟ้องจำเลยว่าผิดสัญญา เช่า เป็นการฟ้องตามสัญญา เช่า เมื่อสัญญา เช่า นั้นมิได้ทำเป็นหนังสือตาม ป.พ.พ.ม.538 ซึ่งห้ามมิให้ฟ้องร้องคดี ศาลจะรับฟ้องไว้พิจารณามิได้ จึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า เรื่องนี้โจทก์มิได้ฟ้องขอให้บังคับจำเลยตามสัญญา เช่า ที่โจทก์กล่าวในฟ้องคดีถึงสัญญาปากเปล่าและข้อที่จำเลยไม่ทำตามข้อตกลงก็เป็นเพียงการแสดง ถึงเหตุที่จำเลยเข้าอยู่ในสวนของโจทก์ และแสดงถึงเหตุที่โจทก์ไม่พอใจให้จำเลยอยู่ต่อไป ฟ้องไม่ต้องห้ามตามบทกฎหมายที่ศาลอุทธรณ์อ้าง และเมื่อจำเลยก็ไม่มีข้อกล่าวอ้างถึงสิทธิใด ๆ ที่จะอยู่ในสวนของโจทก์ต่อไปได้ตามกฎหมายแล้วโจทก์ต้องชนะคดี จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ยืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 683/2488 นายพุน คมขำ โจทก์ นายกี แซ่เตียว จำเลย ป.พ.พ. ม. 420 , ม. 538