ฎีกาที่ 392-393/2488

เช่า ช่วงมาโดยผู้ให้ เช่า ไม่มีอำนาจให้ เช่า ช่วงนั้น เจ้าทรัพย์ฟ้องขับไล่ผู้ เช่า ช่วงได้ ไม่ต้องห้ามตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่า เช่า ในภาวะคับขัน.

โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลย ๆ ต่อสู้หลายประการและว่าจำเลยได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่า เช่า ในภาวะคับขัน โดยนายเซ็ง เช่า จากกรมการศาสนาส่วนจำเลย เช่า จากนายเซ็ง โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่ ศาลชั้นต้นให้จำเลยชนะคดี ศาลอุทธรณ์ เห็นว่านายง่อจือนายเงียบท้วนจำเลยไม่ใช่บริวารของนายเซ็งเพราะปรากฎว่าจำเลยเข้าอยู่โดย เช่า ช่วงจากนายเซ็ง แต่นายเซ็งได้เลิกสัญญา เช่า ช่วงเสียแล้ว จึงไม่ตกอยู่ในข่าย พ.ร.บ.ควบคุมค่า เช่า ในภาวะคับขัน จึงพิพากษาขับไล่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าฎีกาข้อแรกของจำเลยนั้น ศาลอุทธรณ์ไม่ได้ฟังข้อเท็จจริงแตกต่างกับศาลชั้นต้น แต่เป็นเรื่องที่ศาลอุทธรณ์ชี้ขาดในข้อกฎหมายส่วนที่จำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่นายเซ็งจึงไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าเจ้าของย่อมมีสิทธิฟ้องขับไล่ผู้เข้าอยู่ในที่โดยไม่มีอำนาจ นายเซ็งไม่มีสิทธิให้ เช่า ช่วง จำเลยก็ย่อมไม่ได้รับสิทธิอะไรไปอันจะใช้อันกรมศาสนาโจทก์ได้ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 392 - 393/2488 นายเกตุ ตัณทกุทรัพย์กรมการศาสนา โจทก์ นายง่อจือ นายเงียบท้วน จำเลย ป.พ.พ. ม. 544 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2486 ม. 14 ป.วิ.พ. ม. 142