ฎีกาที่ 547/2487

โจทฟ้องเรียกเรือจากจำเลย จำเลยต่อสู้ว่า โจทขายไห้และมีหนังสือสัญญา โจทก์ว่าไม่ได้ขายเรือรายพิพาท และปรากตว่าขนาดกว้างยาวและน้ำหนักเรือตามที่ปรากตไนหนังสือสัญญาไม่ตรงกับเรือรายพิพาทดังนี้ คู่ความนำพยานบุคคลมาสืบได้.

โจทฟ้องว่าจำเลยเอาเรือของโจทไป ขอไห้คืนเรือและไช้ค่าเสียหาย ได้ความว่า โจทมีเรือหยู่ 2 ลำเปนเรือมาดลำหนึ่งอีกลำหนึ่งเปนเรือฉลอมทเลได้ขึ้นทเบียนต่อกรมเจ้าท่าแล้ว จำเลยขอซื้อเรือมาดจากโจทราคา 200 บาท วางมัดจำไว้ 20 บาท แล้วได้ไปทำสัญญากันที่อำเพอโดยจำเลยเป็นผู้บอกไห้เสมียนอำเพอตรอกข้อความลงไนสัญญาแทนโจท เส็ดแล้วจำเลยก็ไปเอาเรือฉลอมทเลซึ่งโจทไห้คนเฝ้าไว้ที่แห่งอื่นของโจทไป ไนหนังสือสัญญา ซื้อขาย มีตัวเลขหมายทเบียนเรือ น้ำหนักและขนาดกว้างยาวไม่ตรงกับเรือฉลอมทเลที่จำเลยเอาไป สาลชั้นต้นและสาลอุธรน์ฟังว่าจำเลยเอาเรือฉลอมทเลของโจทไปโดยกลฉ้อฉล พิพากสาไห้จำเลยคืนเรือฉลอมทเลและค่าเสียหายแก่โจท จำเลยดีกาว่า ตามหนังสือสัญญา ซื้อขาย ปรากตว่าเปนเรือไบ สาลยอมไห้โจทสืบพยานบุคคลว่าเปนเรือมาดเปนการแก้ไขสัญญา สาลดีกาเห็นว่า หนังสือสัญญานั้นไม่ได้สแดงว่า เรือที่ ซื้อขาย กันเปนเรือรายพิพาท เพราะขนาดกว้างยาวและน้ำหนักบันทึกไม่ตรงกับเลขทเบียนก็ผิดกัน เปนอันว่าปัญหาที่ว่าเรือที่โจทขายไห้จำเลยเปนเรือลำไดแน่ ต้องอาสัยชี้ขาดโดยพยานบุคคล คดีไม่ตกหยู่ไนบังคับประมวนกดหมายวิธีพิจารนาความแพ่งมาตรา 94(ข) จึงพิพากสายืนตามสาลล่าง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 547/2487 นางสุ่ยเหี้ยว เอียวอัยก๊ก หรือแซ่อ่อง โจทก์ นายไข่ แซ่เสว จำเลย ป.พ.พ. ม. 453 , ม. 461 ป.วิ.พ. ม. 93 , ม. 94