ฎีกาที่ 420/2486

ค่ารักสาทรัพย์ที่ยึดไว้ก่อนมีคำพิพากสาย่อมถือได้ว่าเปนค่ารึชาทำเนียม ถ้าไนข้อตกลงของคู่ความไม่มีว่ามิให้ถือว่าค่ารักสาทรัพย์เปนค่ารึชาทำเนียมแล้วตามปรกติก็ต้องถือว่าค่ารักสาทรัพย์เปนค่ารึชาทำเนียม.

โจทยื่นคำแถลงขอไห้สาลออกคำบังคับให้จำเลยนำเงิน 4563 บาท 16 สตางค์ มาชำระไห้โจท สาลชั้นต้นนัดโจทจำเลยมาพร้อมกัน จำเลยแถลงยอมไช้เงินแก่โจทกเพียง 1111 ลสม 16 สตางค์ ส่วนอีก 3452 บาท โจทอ้างว่าเปนค่ารักสาทรัพย์ค่าจ้างเฝ้าทรัพย์ และค่า เช่า ฝ่ายจำเลยเถียงว่าได้เคยมีข้อตกลงกันไว้ไนรายงานพิจารนาของสาลแล้ว สาลชั้นต้นพิจารนาแล้วมีคำสั่งบังคับไห้จำเลยนำเงิน 1111 บาท 16 สตางค์ มาชำระไห้โจทพายใน 1 เดือน คำขอนอกนั้นไห้ยก โจทอุธรน์ สาลอุธรน์เห็นว่าข้อความตามรายงานพิจารนาปรากตเพียงว่าค่ารักสาไห้จ่ายเงินไนกองกลางซึ่งหมายถึงว่าค่ารักสาไห้เอกเงินกองกลางจ่ายไปก่อนเท่านั้นไม่ไช่เอาเงินกองกลางจ่ายไปแล้วก็แล้วไป ค่ารักสาที่จ่ายไปนั้นยังคงเปนค่ารึชาทำเนียมหยู่ จึงพิพากสาแก้ ไห้จำเลยที่ 1 ไช้เงิน 4563 บาท 16 สตางค์แก่โจท จำเลยที่ 1 ดีกา สาลดีกาเห็นว่าตามปรกติค่ารักสาทรัพย์ที่ยึดไว้ก่อนพิพากสา ย่อมเปนค่ารึชาทำเนียมซึ่งแล้วแต่สาลจะไห้ ฝ่ายไดเปนผู้เสีย และเมื่อข้อตกลงไนคดีนี้ ไม่มีว่ามิให้ถือเปนค่ารึชาทำเนียม จึงพิพากษายืนตามสาลอุทธรน์. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 420/2486 นางระเบียบ ตันชังส่ง กับพวก โจท นายเทียมฮอก แซ่ตัน กับพวก จำเลย ป.วิ.พ. ม. 149 , ม. 153 , ม. 161 , ม. 167.